ได้ยินคำพูดของเฉินชาง ทุกคนอึ้งกิมกี่
ผู้หญิงชอบของเหม็นๆ …
กับชอบผู้ชายกลิ่นเหม็น…
นี่มัน…
เฉินชางคิดว่านี่ควรเป็นปัญหาที่ควรค่าแก่การวิจัย!
ถึงแม้ไม่ใช่หัวข้อวิจัยที่ดี แต่ก็เป็นมุกเชยๆ ที่ไม่เลวละมั้ง
แต่ว่า!
เฉินชางมองทุกคนที่อึ้งค้างเหล่านั้น พลันงุนงงขึ้นมา
ทำไมไม่มีใครหัวเราะล่ะ
นี่ไม่ขำเหรอ
“ไม่ขำเหรอครับ” เฉินชางงุนงง
ทันใดนั้น สวีจื่อหมิงหัวเราะก๊ากขึ้นมา
เหอจื้อเชียนก็เข้าใจขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เริ่มแสร้งหัวเราะอย่างเป็นมืออาชีพ
หลิวฉวนมองสองคนนี้ เขาพลันงงขึ้นมา “มันตลกเหรอ”
เมิ่งซีก็กลอกตา “ไม่ตลกสักนิด”
สวีอ้ายชิงหัวเราะ
สวีจื่อหมิงก็ส่งสายตาให้หลิวฉวน“มุกตลกของศาสตราจารย์เฉิน คุณกล้าไม่หัวเราะเหรอ”
หลิวฉวนพลันนิ่ง ก่อนรู้ตัวขึ้นมาทันที
ไม่นานทุกคนโดยรอบก็ถูกแพร่เชื้อพากันหัวเราะปลอมๆ ขึ้นมา
เห็นคนกลุ่มนี้เป็นแบบนี้ ตัวเฉินชางก็ฉิวจนขำ
คนกลุ่มนี้นี่ หน้าไม่อายจริงๆ!
เขาพูดอย่างขึงขัง “ไม่ขำงั้นสินะ! ไม่ขำก็ต้องขำ ไม่งั้นสอบพรุ่งนี้ทุกคนไม่ต้องผ่าน!”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็พลันพูดไม่ออก!
“ใช้งานหลวงแก้แค้นเรื่องส่วนตัวเหรอ” เมิ่งซีพูดอย่างดุร้าย
เฉินชางพยักหน้าอย่างอ่อนโยน “ถูกต้อง อาจา
