อีกด้านหนึ่งเขามองคนกลุ่มนี้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ในใจเขาก็ฟินระเบิด
ใครใช้ให้พวกคุณอวดเก่งกันล่ะ!
กินข้าวเสร็จ เฉินชางก็เก็บกล่องข้าวเป็นระเบียบ ยืนขึ้นตบพุงอย่างกระปรี้กระเปร่า
มองการกระทำนี้ของเฉินชาง ทุกคนแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น!
เฉินชางเห็นดังนั้นก็หัวเราะหยันทันที
เขามีของวิเศษ ชนะแน่ๆ นะ
พวกคุณสูงส่งเย็นชาไม่ใช่หรือ
ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว เฉินชางล้วงเอาสมุดกับปากกาที่พกติดตัวขึ้นมาเริ่มวาดรูปอีกครั้ง
เป็นอย่างที่คาด เฉินชางเพิ่งหยิบออกมา ทุกคนก็สงสัยขึ้นมาอีกครั้ง
อาจารย์เฉินกำลังวาดอะไรอยู่กันแน่
หรือว่าอาจารย์เฉินไม่ถ่ายรูป เปลี่ยนมาสเก็ตช์ภาพแทนแล้ว
เฉินชางก็ไม่เปล่งเสียง
คนอื่นๆ ทวีความสนใจยิ่งขึ้น
ไม่เหนือความคาดหมาย อาจารย์เมิ่งเป็นคนที่เสียความเยือกเย็นที่สุด…
แน่นอนว่าเฉินชางไม่มีท่าทีแปลกใจในจุดนี้
เขาคิดว่าไม่ใช่อาจารย์เมิ่งไม่มีความเยือกเย็น แต่เพราะมีหน้าอกหน้าใจใหญ่โต จากนั้นหน้าอกก็กดความจุในใจ ทำให้เธอเป็นคนตรงไปตรงมา
นี่ไม่ใช่ความผิดของเธอ
แต่เป็นความโชคร้ายจากกรรมพันธุ์
“เฉินชาง นายวาดอะไรอยู่กันแน่” เมิ่งซีเบิกตาโตถามด้วยความสนใจใคร่รู้
เฉินชางหัวเราะเยาะบอก “บอกคุณได้ที่ไหน นี่มันธุรกิจหล
