ก็ได้ครับ”
เมื่อวางสาย เฉินชางก็ถอนหายใจเบาๆ
แล้วก็เริ่มมื้ออาหารอันโดดเดี่ยวคนเดียว
“อืม สเต๊กฟัวกราส์นี่ไม่เลว! แต่สุกไปหน่อย!”
ทุกคนมองฉากนี้ก็ตาค้างทันที
นี่แม่งสั่งมาจากข้างนอกเหรอ
มองกล่องข้าวหรูหรากับอาหารฝรั่งเศสที่อยู่ข้างนอก แต่ละคนพลันรู้สึกว่าอาหารของตัวเองไม่อร่อยเลยสักนิด!
มองล็อบสเตอร์ปารีสของคนเขา มองอกไก่ในชามของตัวเอง ความอยากอาหารหมดสิ้น
เฉินชางรู้สึกว่าใช้มีดกับส้อมไม่คล่องเท่าไร จึงใช้มีดกับตะเกียบเสียเลย
ใช้ดีกว่าส้อมมากจริงๆ!
เมิ่งซีจ้องเฉินชางเขม็ง พูดเสียงดุร้าย “คนบ้านนอก!”
เฉินชางตอบรับอย่างอ่อนโยน “อาจารย์เมิ่ง หลัวซือเฝิ่นอร่อยไหม ทางผมมีหอยทากอบซอสไวน์ขาวฝรั่งเศส คุณอยากลองชิมไหม
โอ๊ะโอ ขอโทษที มีแค่ชิ้นเดียว ให้ผมกินดีกว่า”
เฉินชางหัวเราะร่า
ทำเอาซีพียูของเมิ่งซีเกือบร้อนจนระเบิด!
เฉินชางบอก “ทุกคนอย่ามัวแต่เหม่อ รีบกินข้าว!
บอกตามตรง ฟัวกราส์นี่รสชาติงั้นๆ!
อืม แต่ซุปปลาบุยยาเบสนี่ไม่เลว ได้ยินว่านำเข้าจากทางอากาศเลยนะ”
มื้อเดียว เฉินชางดึงความเกลียดชังได้ชะงัด
ทุกคนพลันหายอยากอาหารโดยสมบูรณ์
ส่วนเฉินชางกินอย่างสุขใจมาก
ด้านหนึ่งรสชาติไม่เลวจริงๆ เขากินอิ่มหนำ
