บทที่ 624 พวกเจ้ามีใครติดต่อกับเจ้าหกบ้างไหม?
กระดานไม้ที่พาดอยู่เหนือกรงนกฝั่งจูชีมีขนาดเล็กกว่า มีลักษณะเป็นสี่เหลี่ยมผืนผ้า ใช้เป็นโต๊ะอ่านตำราและวางของใช้ส่วนตัวของเขา
ขณะที่ฝั่งตรงข้าม กระดานไม้ฝั่งพวกจูปาเม่ยมีขนาดใหญ่กว่า มีลักษณะเป็นวงกลม บนนั้นวางอุปกรณ์เย็บปักของพวกนาง รวมถึงบันทึกการเดินทางที่ต้าเป่าและเอ้อร์เป่ากำลังอ่านให้ทุกคนฟัง
เย่อวี๋หรานเดินเข้าไปนั่ง ลูบไล้ไปบนผ้าห่มเพื่อทดสอบความอบอุ่นก็ทราบว่าเด็กพวกนี้เสียดายเงิน พวกเขาเพียงจุดกระถางไฟฝั่งเดียวเท่านั้น
ไม่ต้องบอกก็ทราบว่าจุดกระถางไฟฝั่งจูชี
นางรู้สึกอุ่นวาบในอก ขณะเดียวกันก็ซาบซึ้งใจ
เมื่อแหงนหน้าขึ้นมองสีหน้าพวกเด็ก ๆ อีกครั้ง มีบางคนที่รู้สึกตัวแล้ว บางคนก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
ครั้นเห็นสีหน้าพวกเขาแล้ว เย่อวี๋หรานก็ตัดสินใจว่า: เอาเถอะ ทำเป็นไม่รู้ไปก็แล้วกัน!
บางครั้งคนเป็นผู้ใหญ่ก็ต้องเปิดโอกาสให้พวกเด็ก ๆ ได้แสดงออกบ้าง
เป็นต้นว่า ความปีติยินดีและความกระหยิ่มใจเมื่อพวกเขาพบว่าความลับเล็ก ๆ ของพวกตนไม่ถูกใครสังเกตเห็น
แท้จริงแล้วในเวลาเดียวกันนี้ เย่อวี๋หรานก็มีความลับเล็ก ๆ ของตัวเอง และกำลังลอบยินดีระคนภาคภูมิใจอยู่เช่นกันไม่ใช่หรือ?
“เรื่องที่พวกเจ้ากำลังถกกันอยู่เมื่อครู่นี้ ข้าได้ยินแล้ว ตกลงเรื่องราวเป็นมาอย่างไรกันแน่? ในโลกนี้มีสถานที่ที่มีเนื้อให้กินแต่กลับต้องอดอยากอยู่ด้วยรึ? ถ้ามีจริง สถานท
