ี่แบบนั้นคือที่ไหน?”
คำถามของเย่อวี๋หรานเบี่ยงเบนความสนใจของพวกเด็ก ๆ
“ท่านย่า ข้าไม่ได้โกหกนะขอรับ มีสถานที่แบบนั้นจริง ๆ!” ต้าเป่ามั่นใจอย่างยิ่ง แต่เขาจำไม่ได้ว่าสหายร่วมสำนักของอาเล็กบอกว่าคือที่ไหน
เย่อวี๋หรานยิ้มแย้มถามกลับว่า ในเรื่องที่คนผู้นั้นเล่าให้ต้าเป่าฟัง คนที่นั่นมักจะขี่ม้า อาศัยอยู่ในทุ่งหญ้ากว้างขวางสุดลูกหูลูกตาใช่หรือไม่ หรือว่าแต่งกายไม่เหมือนพวกเรา…
ต้าเป่าตอบได้บางคำถาม บางคำถามก็ตอบไม่ได้
แต่มีเอ้อร์เป่าที่คอยแย่งตอบคำถาม เย่อวี๋หรานก็พอจะนึกภาพจากคำตอบของพวกเขาออกแล้วว่าสถานที่ดังกล่าวคือ ดินแดนต้าเหมิง
ดินแดนต้าเหมิงตั้งอยู่ทางตอนเหนือของราชสำนักเซินถู เป็นชนเผ่าเลี้ยงสัตว์กลุ่มหนึ่ง
แม้จะเรียกว่า ‘ดินแดนต้าเหมิง’ แต่กลับไม่ใช่รัฐชาติหนึ่งเดียว แต่เป็นคำที่ผู้คนใช้เรียกชนเผ่าเลี้ยงสัตว์ทางตอนเหนืออย่างกว้าง ๆ เท่านั้น
กล่าวให้ชัดเจนก็คือ พวกเขาเป็นชนเผ่าที่เป็นเอกเทศจากกัน
ชนเผ่าขนาดใหญ่ที่ค่อนข้างมีชื่อเสียง ได้แก่ ชนเผ่าต้าเหมิง ชนเผ่าเสี่ยวเหมิง ชนเผ่าหม่าน และชนเผ่าหนี่ว์เจิน
ชนเผ่าขนาดเล็กลงมา ได้แก่ เผ่าฉางฉุ่ย เผ่าอิง เผ่าชิ่ง…
ชนเผ่าต่าง ๆ มีจำนวนมากมายสุดคณานับ กระทั่งคนจากชนเผ่าเหล่านั้นก็ยังไม่รู้ว่าในพื้นที่นั้นมีกี่ชนเผ่ากันแน่
พวกเขาเพียงทราบว่าทุกคนใช้ชีวิตอยู่ที่นั่น เผ่าใกล้เคียงคือชนเผ่าไหน ศัตรูของตนเองคือใคร พันธมิตรคือใคร รู้เท่านี้ก็
