ทุกคนได้ยินคำพูดของเฉินชางแล้วอึ้งไปครู่หนึ่งอย่างเห็นได้ชัด
เกาฮว๋าหรงหวั่นไหวเล็กน้อย
นี่…อาจจะเป็นการผ่าตัดที่ไม่มีทางสำเร็จ
คนไข้สูญเสียพลังทั้งหมดไปแล้ว
ชั่วขณะนี้ ชีวิตเปราะบางเหมือนแสงเทียนท่ามกลางสายลมที่อาจจะดับได้ตลอดเวลา
อวี๋หย่งกังมองเฉินชางแวบหนึ่ง อยากพูดอะไรสักหน่อย แต่สุดท้ายก็หันหน้าหนี
ความรู้สึกมากมายอยู่ในใจ!
ส่วนเหล่าหม่ามองเฉินชางพร้อมพูดว่า “ชางเอ๋อร์ ถ้าคุณรักษาหาย ผมรับผิดชอบอาหารทั้งปีของคุณ ลูกผู้ชายแบบนี้ ตายไปน่าเสียดาย”
เฉินชางมองเหล่าหม่าแวบหนึ่ง “อีกครึ่งปีผมก็จะกลับตงหยางแล้วนะครับ”
เหล่าหม่าคิดๆ แล้วรู้สึกว่าที่เฉินชางพูดก็มีเหตุผล “งั้นผมปรับปรุงคุณภาพอาหารครึ่งปีนี้ให้ดีขึ้น”
เฉินชางพยักหน้า “ได้ครับ! ผมขอมีดผ่าตัด!”
เกาฮว๋าหรงยื่นมือให้เฉินชาง “ผมช่วยครับ!”
ระหว่างที่พูด เขาก็รับพวกผ้าก๊อซจากพยาบาล เพราะนี่ไม่ใช่การผ่าตัดของคนคนเดียว
อวี๋หย่งกังเองก็เดินเข้าไปข้างหน้าอีกก้าว “สู้ดูสักตั้ง!”
คำพูดธรรมดามาก แต่กลับฮึกเหิมมาก
บางที ความฮึกเหิมของหมอ ก็คือแบบนี้สินะ
ความจริง ถ้าการช่วยชีวิตคนคือความฮึกเหิม พวกเขาก็คงฮึกเหิมทุกวัน
เหล่าเหม่าเห็นท่าทางของทุกคนก
