พร้อมพยักหน้า “ปริมาณการเสียเลือดก็ศาสตราจารย์เฉินเป็นคนประเมินเหรอครับ”
หม่าเยว่ฮุยพยักหน้า “ใช่ครับ คำสั่งแพทย์ทั้งหมดมาจากเฉินชาง ตอนนี้อาการของคนไข้ถือว่าคงที่”
เกาฮว๋าหรงพินิจอย่างประหลาดใจ “เฉินชางสั่งว่าอะไร ใช้อะไร”
หมอแผนกฉุกเฉินอายุยังน้อย แค่สามสิบกว่า แต่เคารพนับถือเฉินชางมาก
“ใส่สายสวนหลอดเลือดดำสามเส้น จากนั้นเตรียมเลือดถ่ายเลือด ให้น้ำเกลือ ให้ออกซิเจน แก้ไขความผิดปกติของสมดุลเล็กโทรไลต์และกรด-เบส ปกป้องการทำงานของไต…ยาที่ใช้คือ…”
หลังจากพูดจบ เกาฮว๋าหรงชูนิ้วโป้งทันที “สุดยอด ศาสตราจารย์เฉินเก่งมากจริงๆ ใช้ยาพวกนี้รักษาสัญญาณชีพของคนไข้เป็นการชั่วคราวและสิ่งสำคัญคือคำนึงถึงการป้องกันภาวะไตวาย นี่เป็ นด้วยความคิดทางคลินิกที่สุดยอดมาก”
ได้ยินเกาฮว๋าหรงพูดแบบนี้ อวี๋หย่งกังพยักหน้า “ศาสตราจารย์เฉินล่ะครับ”
“ออกไปให้ญาติคนไข้เซ็นเอกสาร”
เกาฮว๋าหรงลังเลครู่หนึ่ง “เตรียมการผ่าตัด”
“ไม่รอเฉินชางเหรอ”
“ไม่รอเฉินชางเหรอ”
“ไม่ต้องรอเฉินชางเหรอ”
……
ทุกคนพูดเป็นเสียงเดียวกันและต่างอึ้งงันไป
พวกเขาเองก็ไม่รู้ว่าทำไมพวกเขาถึงพูดแบบนี้
