ไปเดินเล่น
ในวันพักผ่อนแบบนี้ ทำให้เฉินชางรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก
……
วันรุ่งขึ้นเป็นวันอาทิตย์ เฉินชางยังคงต้องไปทำงาน
ศูนย์ฉุกเฉินในฐานะศูนย์กลางการกู้ชีพฉุกเฉินของเมืองหลวง แม้เป็นถึงหมอระดับหัวหน้าก็จะต้องเข้าเวรและมีเวรดึก ต่างจากโรงพยาบาลอื่นอย่างชัดเจน
โดยทั่วไป ถ้าเป็นถึงหมอระดับหัวหน้า โดยพื้นฐานแล้วไม่ต้องเข้าเวร แม้ต้องเข้าก็เป็นเพียงแค่สัญลักษณ์สองขีด
แต่ศูนย์ฉุกเฉินกลับแตกต่าง
เพราะสถานการณ์ของคนไข้ฉุกเฉินไม่เหมือนกับคนไข้แอดมิท ถ้ามีเหตุฉุกเฉิน หลายครั้งที่หมอทั่วไปควบคุมสถานการณ์ไม่ได้เลย
เฉินชางกับเหล่าหม่าถือว่ามีวาสนาต่อกัน
วันอาทิตย์เฉินชางเข้าเวรกับเหล่าหม่า
ช่วงนี้เฉินชางไม่เกลียดเหล่าหม่า ไม่ใช่เพราะเขาเอาอาหารเช้ามาแบ่งหรอกนะ ยิ่งไม่ใช่เพราะช่วงนี้เหล่าหม่าเลี้ยงข้าวเขาบ่อย แต่เพราะเหล่าหม่า…
ช่างเถอะ แต่งเรื่องต่อไม่ไหวแล้ว
เฉินชางนั่งกินแพนเค้กที่เพิ่มเบคอน ไส้กรอก เนื้อไก่และไข่ อาหารเช้าสุดวิเศษแบบนี้ ปกติเหล่าหม่าทำใจเสียเงินกินไม่ได้หรอกนะ
เฉินชางอดถามไม่ได้ “หัวหน้าทีมหม่า ช่วงนี้ทำไมอู้ฟู่ขนาดนี้ มีเรื่องอะไรกระทบกระเทือนจิตใจหรือเปล่า”
หม่าเยว่ฮุยดื่มนมคำหนึ่ง “เฮ้อ ก็ใช่น่ะสิ ช่
