วงนี้อารมณ์ไม่ค่อยดี แต่ซื้อเรือนสี่ประสานไปหลังหนึ่งก็รู้สึกอารมณ์ดีขึ้นมากเลย”
เฉินชางอึ้ง หันมองเหล่าหม่าแวบหนึ่ง จู่ๆ ก็รู้สึกว่าแพนเค้กในปากไม่อร่อยแล้ว…
เรือนสี่ประสาน!
คิดจะซื้อก็ซื้อเลยหรือ
คำพูดนี้ทำให้เฉินชางรู้สึกจิตใจหดหู่ไปตลอดเช้า
ถ้าไม่ใช่เพราะตอนเที่ยงเหล่าหม่าให้คนขับรถที่บ้านเอาอาหารมื้อใหญ่ที่แม่ครัวเตรียมไว้เป็นพิเศษมาให้ เฉินชางคงบ่นเรื่องนี้ทั้งวันแน่
อาหารอร่อยๆ ปลอบประโลมจิตใจได้จริงๆ
ตอนเที่ยง เหล่าหม่าและเฉินชางงีบอยู่ในห้องเวร
ทว่า หยางเจี๋ยที่อยู่เวรตรงเคาน์เตอร์พยาบาลวิ่งเข้ามาอย่างเร่งรีบ
“หัวหน้าหม่า ศาสตราจารย์เฉิน ที่ถนนตงหลินเกิดเหตุการณ์ชนท้าย ชายคนหนึ่งชนเข้ากับราวกั้นข้างทาง เขาบอกว่าเขาเลือดออกเยอะมาก ต้องการความช่วยเหลือ”
เหล่าหม่ากับเฉินชางได้ยินคำพูดของหยางเจี๋ยก็พลิกตัวลงจากเตียง รีบวิ่งออกไป
รถพยาบาลเตรียมพร้อมแล้ว
หยางเจี๋ยถือชุดปฐมพยาบาล ขึ้นรถไปกับเฉินชางและเหล่าหม่า
หลังจากขึ้นรถ จู่ๆ เฉินชางก็ถามว่า “ใครเป็นคนโทร 120”
หยางเจี๋ยชะงักไปทันที “เจ้าตัวโทรเองค่ะ!”
คำพูดนี้ทำให้เฉินชางและหม่าเยว่ฮุยอึ้งงันไป
“งั้นคงยังพอมีสติ…”
ทั้งสองสบตากัน พร้
