คุณอยากรู้ใช่ไหมว่าเนื้องอกตัวอ่อนเทียมเจริญผิดปกติในหัวใจแบบไม่แสดงอาการและไม่ต่อเนื่องยังมีอีกชื่อหนึ่งว่าอะไร”
คนโดยรอบมองเฉินชาง ไม่รู้เจตนาของเขา
“อยากรู้ครับ!” นักศึกษาปริญญาเอกคนนั้นแน่วแน่มาก
เฉินชางพยักหน้า มองทุกคนโดยรอบ “พวกคุณอยากรู้ไหม”
“แน่นอน!”
“ไม่เคยได้ยินมาก่อนเลย!”
“ศาสตราจารย์เฉินอธิบายสักหน่อยเถอะ!”
เฉินชางพยักหน้าบอก “ความจริง โรคนี้ยังมีอีกชื่อหนึ่งว่า แรงจูงใจซ่อนเร้น!”
ทันใดนั้น!
ทุกคนหน้าเปลี่ยนสีทันที!
นักศึกษาปริญญาเอกคนนั้นหน้าถอดสี
“โรคนี้…ไม่มีอยู่จริงแม้แต่น้อย ผมแต่งเรื่องขึ้นมาเอง ผมนึกไม่ถึงจริงๆ ว่าจะมีอัจฉริยะมากมาย ยังมีคนรู้จักอยู่ไม่น้อย!
ได้เปิดหูเปิดตาแล้ว!”
เฉินชางเก็บรอยยิ้ม อดถอนหายใจไม่ได้
เขาเหลือบมองหลี่ข่ายแล้วก็ฟั่นโจวฉวน
จากนั้นเขาก็จ้องจวงซินพลางพูด “คุณจวง ลุกขึ้นมาเถอะ คุณไม่ได้ป่วยอะไรทั้งนั้น!”
เวลานี้จวงซินหน้าแดงขึ้นมา “ศาสตราจารย์เฉิน…คุณรู้อยู่แล้วนี่!”
ทุกคนในที่นั้นไม่พูดจาแล้ว!
ทั่วทั้งห้องคนไข้กว้างใหญ่ ทุกคนไม่เปล่งเสียงใดๆ
บ้างก็หน้าแดงก้มหน้า
บ้างก็จากไปอย่างอับอาย
คนส่วนใหญ่ล้วนนิ่งเงียบไม่พูดไม่จา
เพราะ…จริงๆ เมื่อครู่นี้พวกเขาก็อยากแสร้งทำ
