บบนี้มาก่อนเลย!
เฉินชางหัวเราะ บอก “ดีมาก!”
ส่วนจวงซินอดลุกขึ้นมาไม่ได้ “ศาสตราจารย์เฉิน ผมก็ไม่เคยได้ยินชื่อโรคนี้มาก่อน คุณช่วยอธิบายให้ผมฟังที!
ผม…ยังมีทางช่วยไหม”
หัวหน้าเฉินบอก “มีทางช่วยครับ!”
จวงซินได้ยินดังนั้นก็ตาลุกวาว เดินลงมาจากเตียงทันที
“ศาสตราจารย์เฉิน…ต้องรบกวนคุณช่วยผมให้ได้นะ!”
เฉินชางพยักหน้า “ได้ครับ!”
เฉินชางหันไปมองนักศึกษาคนเมื่อกี้ “คุณรู้ไหม…ว่าโรคนี้ยังมีชื่อย่อว่าอะไร”
นักศึกษาปริญญาเอกคนนั้นดันแว่น” ขอโทษครับ ศาสตราจารย์เฉิน ผมจำไม่ค่อยได้แล้ว”
เฉินชางหัวเราะ “ผมบอกคุณได้ คุณต้องจำไว้นะ”
นักศึกษาคนนั้นพยักหน้า ยกกระดาษกับปากกาออกมา
เฉินชางเก็บรอยยิ้มทันที
ตอนแรกเขาแค่อยากล้อเล่นเท่านั้น
แต่…
เขานึกไม่ถึงว่าจะมีนักดนตรีเก๊เนียนเป่าขลุ่ย ไม่เข้าใจแสร้งเข้าใจ
แพทยศาสตร์ ไม่เหมือนวรรณกรรมศาสตร์
คุณเข้าใจก็เข้าใจ ไม่เข้าใจก็ไม่เข้าใจ!
พูดเท็จไม่ได้เด็ดขาด
เฉินชางสูดหายใจลึก จ้องนักศึกษาปริญญาเอกคนนั้น “ถ้าผมบอกคุณว่า คุณก็มีโรคนี้ คุณจะเชื่อไหม”
นักศึกษาปริญญาเอกคนนั้นพูดไม่ออกทันที!
“ศาสตราจารย์…เฉิน…คุณล้อผมเล่นใช่ไหม! ผมแข็งแรงมากนะครับ!”
เฉินชางอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้ “
