แม้แต่จวงซินก็ไม่รู้ว่าทำไมเมื่อกี้ถึงเจ็บหน้าอกขนาดนั้น!
เกิดอะไรขึ้น
เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่!
จวงซินโง่งมแล้ว
มองแววตาของเฉินชาง เห็นเขาในความสิ้นหวังมีความจนปัญญา ในความจนปัญญาแฝงความเจ็บปวด ในความเจ็บปวดยังมีความอาลัยอาวรณ์ในโลกมนุษย์…
นี่แม่งเหมือนกับสายตาตอนตัวเองผ่าตัดให้ผู้ป่วยระยะสุดท้ายเมื่อเร็วๆ นี้ชัดๆ!
วินาทีนี้ จวงซินพลันตระหนักได้ หรือว่า…ตัวเองจะป่วยจริงๆ
ไม่งั้นทำไมแค่เคาะอกเบาๆ ก็เจ็บขนาดนี้ล่ะ
นึกถึงตรงนี้ จวงซินก็อดกลืนอะไมเลสในน้ำลายอายุยี่สิบแปดปีเพื่อกดความตื่นตระหนกไม่ได้
ความสามารถของศาสตราจารย์เฉินชางแข็งแกร่งขนาดไหน
แข็งแกร่งมาก!
จวงซินเข้าใจในจุดนี้ดี
ไม่เช่นนั้นเขาก็ไม่ถูกหัวหน้าส่งมาสวมรอยเป็นคนไข้แล้ว
ศาสตราจารย์เฉินเก่งกาจขนาดนี้…หรือตัวเองจะป่วยจริงๆ!
จวงซินยิ่งคิดยิ่งกลัว ยิ่งคิดยิ่งใจตุ๊มๆ ต่อมๆ!
มนุษย์ก็เป็นแบบนี้
เมื่อไรที่เกิดความคิดว่าตัวเองป่วย ความคิดนี้ก็อาจเหมือนคำสาป วนเวียนอยู่ในห้วงสมองของคุณ เนิ่นนานไม่อาจสลาย
ถึงขั้นว่าคิดเชื่อมโยงกับอาการและความอึดอัดทั้งหมดของตัวเอง
จวงซินพลันหวาดหวั่นขึ้นมา!
เขานึกถึงตอนผ่าตัดครั้งหนึ่งจู่ๆ เขาก็แน่นหน้าอก
