หายใจไม่ออก!
นึกถึงตอนที่ทำการบ้านเสร็จในหนึ่งนาที กลับไม่ได้ภูมิใจ แต่ปวดใจหงุดหงิดอยู่ครึ่งค่อนวัน
เขานึกถึงครั้งหนึ่งที่เขาเข้าห้องน้ำแล้วเวียนหัวตาลายตอนลุกขึ้นมา…
เหมือนทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นเชื้อเพลิงของอาการป่วยเขา…
เขาเป็นหมอ เขารู้ว่าอาการป่วยมากมายมักจะซุกซ่อนอยู่จริงๆ
เวลาปกติยากที่จะแสดงออกมา
แต่ว่าจะจู่โจมคุณอย่างรุนแรงในเวลาสำคัญ!
คิดถึงจุดนี้ จวงซินรีบมองเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน…ผมเป็นอะไรกันแน่”
ทันใดนั้น!
คนรอบข้างต่างมึนงง!
นี่ไม่ใช่คุณหมอจวงเหรอ
เขาขึ้นมาสวมรอยเป็นคนไข้…
แต่ไหงเป็นคนไข้จริงๆ ไปซะแล้วล่ะ
ทุกคนคิดแล้วอดเบิกตาโตไม่ได้ มองฉากนี้อย่างเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
อย่าบอกนะว่า…ศาสตราจารย์เฉินวินิจฉัยโรคที่ไม่แสดงอาการของหมอจวงออกมาได้จริงๆ
ชั่วขณะนั้น แม้แต่ฟั่นโจวก็ตกตะลึงแล้ว!
เขาจ้องจวงซิน เห็นแค่ว่าจวงซินไม่มองตัวเอง แต่กลับจ้องมองเฉินชางเขม็ง ในดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวังเฝ้ารอ!
ฟั่นโจวฉวนตะลึงค้างในพริบตา
ส่วนซุนกว่างอวี่ก็ถลึงตามองฟั่นโจวฉวน “นี่คือ…พวกเดียวกันเหรอ คุณแน่ใจนะว่าไม่ใช่พวกเดียวกันกับเฉินชาง”
ฟั่นโจวฉวนปิดหน้าถอนหายใจ เรื่องอย่างนี้คาดไม่ถึงแม้แต่น
