้อย
มีแต่ภูตผีที่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แต่ว่า…
เทียบกับอยากสร้างความลำบากให้เฉินชาง ณ เวลานี้ วินาทีนี้ ฟั่นโจวฉวนคิดว่าที่สำคัญกว่าคือปัญหาอาการป่วยของจวงซิน
นึกถึงตรงนี้ ฟั่นโจวฉวนรีบถาม “ศาสตราจารย์เฉิน…จวง…คนไข้คนนี้เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ”
เฉินชางมองฟั่นโจวฉวน ไม่ได้พูดจา แค่หันตัวไปมองจวงซิน
เขาส่ายหน้า แล้วถอนหายใจ!
ยังคงไม่พูด!
เสียงถอนหายใจนี้ทำจวงซินกลัวจนจวนจะร้องไห้แล้ว
เขาใกล้จะร้องไห้แล้วจริงๆ
“ศาสตราจารย์เฉิน คุณพูดสิ! ผมเป็นอะไรไปกันแน่ คุณพูดออกมาเลย ผมรับได้ทั้งนั้น!”
เฉินชางไม่พูด แต่เปลี่ยนตำแหน่งที่หน้าอกของเขาเงียบๆ แล้วกดเบาๆ!
“โอ๊ยๆๆ …เจ็บ! เจ็บจริงๆ!”
จวงซินตกใจกลัวจนร้องไห้แล้วจริงๆ
น้ำตาไหลลงมาเป็นสาย
วินาทีนั้น นักเรียนกับเพื่อนร่วมงานโดยรอบตาค้างแล้ว
นี่ไม่ใช่การแสดงแล้ว!
นี่เป็นของจริง…
“คุณหมอ คุณพูดมาสักประโยคเถอะ ผมเป็นอะไรไปกันแน่ ผมเป็นโรคหายากพิเศษอะไรหรือเปล่า”
คราวนี้เฉินชางไม่ได้เงียบ แต่จ้องจวงซินพลางถาม “อืม พบได้น้อยมาก แต่…ผมยังอยากถามคำถามคุณสักสองคำถาม”
จวงซินได้ยินคำพูดของเฉินชางก็ประหม่าไม่ไหว!
เขาดูตึงเครียดเหมือนรออ่านคำตัดสิน
เฉินชางอืมห
