งสารเล็กน้อย
ถึงขั้นว่ายังดีใจอยู่บ้าง!
ถ้าไม่ใช่เฉินชาง หมออาวุโสจวงอาจไม่เจอโรคนี้!
ขอบคุณศาสตราจารย์เฉิน!
แม้แต่ฟั่นโจวฉวนก็คิดว่าเป็นจริงแล้ว เขามองเฉินชางอย่างเครียดขึง
จวงซินเป็นกระดูกสันหลังของคนหนุ่มสาวแผนกศัลยกรรมทรวงอก เขาจะเป็นอะไรไปไม่ได้!
ผู้อำนวยการหลี่ข่ายขมวดคิ้วเป็นปมมองเฉินชาง “ศาสตราจารย์เฉิน เกิดอะไรขึ้นกันแน่”
เฉินชางพูด “นี่เป็นโรคที่หายากและซับซ้อนมาก!”
เมื่อพูดออกมา จวงซินก็เปลี่ยนน้ำตาเป็นเสียงหัวเราะทันที
ทว่าในเสียงหัวเราะมีความน้อยใจเล็กน้อย
“ฉันว่าแล้วเชียว ฉันว่าแล้วว่าตัวเองต้องป่วย…”
เฉินชางมองท่าทางเป็นห่วงของทุกคนโดยรอบก็อดหัวเราะในใจไม่ได้ ใครใช้ให้แกล้งฉันล่ะ…
ช่างเถอะ!
พอแค่นี้แล้วกัน!
นึกถึงตรงนี้ เฉินชางก็พูดตรงๆ “ครับ โรคนี้ซ่อนตัวได้ค่อนข้างดี การตรวจทั่วๆ ไปไม่เจอหรอก
คุณรู้จักเนื้องอกลิ้นหัวใจเอออร์ติกชนิดไม่ร้ายแรงใช่ไหมครับ”
หลังทุกคนได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า!
หลังจวงซินได้ยินชื่อนี้ก็ตะลึงงันทันที!
โรคนี้วินิจฉัยยากและตรวจเจอยากนะ!
หรือว่าตัวเองเป็นโรคนี้
คิดถึงตรงนี้จวงซินก็หน้าถอดสีทันที
ไม่เพียงแค่เขา ฟั่นโจวฉวนก็ขมวดคิ้วแน่น
“ศาสตราจารย์เฉิน…คุณจ
