รั้งที่จะต้องส่งผลกระทบมาถึงคนที่ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องอย่างตนอย่างแน่นอน
ทว่า ไม่ได้เห็นคะแนนสี่ร้อยคะแนนกับตา เขารู้สึกโหวงๆ
เหมือนขาดอะไรไป
กับข้าวในมือก็รู้สึกไม่หอมแล้ว
เหล่าหม่าคิดถึงตรงนี้ก็ถอนหายใจ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาแม่ครัวที่บ้าน “เย็นนี้ผมอยากกินแพนเค้กใส่ไข่ที่ทำจากคาเวียร์และถั่งเช่า! เพิ่มปลิงทะเลสามตัว หอยเป๋าฮื้อสองตัว…อ้อ เปิดไวน์ชาโต ลาฟิต ร็อธส์ชิลด์[1]ด้วยนะครับ”
หลังจากวางสาย เหล่าหม่าเดินออกจากโรงอาหาร มองเฉินชางอยู่เดินอยู่ท่ามกลางแสงอาทิตย์แล้วถอนหายใจอย่างจนปัญญา ก่อนจะพึมพำว่า มีเงินแล้วมีประโยชน์อะไร ผมก็ทำได้แค่ดูคนอวดเก่งเงียบๆ มีเงินก็ช่วยไม่ได้
คิดได้แบบนี้ เขาตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะไปซื้อบ้านอีกสักสองสามหลัง
