ชางจะกลายเป็นแพทย์เจ้าของไข้ที่เก่งที่สุดของศูนย์ฉุกเฉิน!
ไม่สิ!
ควรจะบอกว่าเป็นแพทย์เจ้าของไข้ระดับประเทศ
ตอนกินข้าวเที่ยง เฉินชางจงใจไปที่โรงอาหารของโรงพยาบาล
คนส่วนใหญ่ที่มากินข้าวที่โรงอาหารล้วนเป็นแพทย์เจ้าของไข้ ถึงอย่างไรพวกหมอระดับรองหัวหน้า…มีนัดกินข้าวไม่ขาดอยู่แล้ว และประเด็นสำคัญคือมีเงิน บางคนเวลาสั่งเดลิเวอรี่กล้าสั่งของดี แล้วแพทย์เจ้าของไข้ที่ชีวิตแสนลำบากพวกนี้จะเทียบได้อย่างไร
หลายคนอาจจะคิดว่าแพทย์เจ้าของไข้ก็เก่งมากแล้วไม่ใช่เหรอ
ขอโทษ!
แพทย์เจ้าของไข้ของโรงพยาบาลศูนย์ฉุกเฉินไม่ได้มีความสำคัญอะไรเลย
เฉินชางจำได้แม่นว่า ตอนสอบ คนกลุ่มนั้นมาอวดเขาว่าตนสอบได้คะแนนสูงแค่ไหน
จุดประสงค์ที่เขามาในวันนี้ง่ายมาก แค่อยากบอกพวกเขาว่า ผมเฉินชาง คะแนนไม่สูง แต่พลิกสนามสอบไปเลย
คิดถึงตรงนี้ เฉินชางเดินเข้าไปหาคนที่เคยบอกว่าสอบได้แค่สามร้อยเก้าสิบคะแนน
เฉินชางถอนหายใจพร้อมพูดว่า “เฮ้อ ผมพบว่า สอบข้อสอบปรนัยได้สามร้อยเก้าสิบคะแนนเป็นเรื่องที่ยากมากจริงๆ!”
หมอคนนั้นหัวเราะฮ่าๆ ท่าทางมั่นใจมาก ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นความภาคภูมิใจของเขา!
“ใช่ครับ ตอนนั้นผมสอบได้สามร้อยเก้าสิบคะแนนเป็นอันดับ
