ที่ยี่สิบเอ็ดของมณฑล คนที่สอบได้สามร้อยเก้าสิบคะแนนไม่เยอะเลยจริงๆ ทั้งประเทศก็มีแค่ไม่กี่คน เพราะผมอยู่เมืองหลวง ถ้าอยู่ตงหยางคงติดหนึ่งในสามแล้ว! จริงสิ ศาสตราจารย์เฉิน ข้อสอบปรนัยของคุณได้กี่คะแนน”
เฉินชางถอนหายใจเบาๆ!
“ความจริงผมเองก็อยากสอบได้สามร้อยเก้าสิบคะแนน แต่…ยากเกินไป!”
คนอื่นๆ อึ้ง ต่างประหลาดใจขึ้นมา
พวกเขารู้แค่ว่าตอนสอบสัมภาษณ์ เฉินชางค้นพบว่าข้อสอบผิด แต่…เหมือนว่าข้อสอบปรนัยไม่ได้ถูกเปิดเผยออกมา
หรือว่า…
ทุกคนต่างหัวเราะแฮะๆ
“ศาสตราจารย์เฉิน! เราขอดูหน่อยว่าได้กี่คะแนน!”
“ใช่!”
ล้วนเป็นวัยรุ่นเหมือนกัน เวลาอยู่ด้วยกันก็มีเรื่องคุย ล้อเล่นกันได้
เฉินชางหน้าแดง “เอ่อ ไม่ต้องบอกหรอกมั้งครับ!”
ทุกคนยิ่งตื่นเต้นกว่าเดิม
เหล่าหม่าที่ยืนอยู่ในระยะไกลเห็นเฉินชางยิ้มอย่างมีเลศนัย ก็อดถอยหลังสามสิบเมตรไม่ได้ ในใจระแวงขึ้นมา เจ้าหมาเฉินจะเก๊กอีกแล้ว!
