มองเฉินชางพร้อมยื่นมือออกไป “สวัสดีค่ะพ่อ!”
เฉินชางสำลักน้ำทันที
นี่มัน อะไรกันวะเนี่ย
เฉินชางมึนงงไปทันที
เรียกผมว่าพ่อเหรอ
ไม่เพียงแค่เขา แม้แต่ป้าอ้วนยังงงเป็นไก่ตาแตก
“ขอโทษนะคะแม่ หนูใส่ใจแม่น้อยเกินไปจริงๆ ขอบคุณพ่อที่ดูแลแม่หนูเป็นอย่างดีนะคะ” จางอวี๋พยักหน้า
เฉินชางลนลานขึ้นมาทันที
ป้าอ้วนเองก็เช่นกัน
นี่มันอะไรกัน
ป้าอ้วนอดพูดไม่ได้ “ลูกเป็นบ้าอะไร เรียกเสี่ยวเฉิน…ว่าพ่อได้ไง”
จางอวี๋เห็นท่างของแม่ก็อดส่ายหน้าไม่ได้ เฮ้อ…แม่ขี้อายเกินไปแล้ว
“แม่ไม่ต้องเป็นห่วง หนูจะไม่ต่อต้านพ่อเฉิน หนูเชื่อว่าเขารักแม่จริงๆ! แม่ไม่ต้องลำบากใจ ผู้ชายที่เก่งๆ อย่างศาสตราจารย์เฉิน หนูไม่รังเกียจอยู่แล้ว”
ในที่สุดเฉินชางก็เข้าใจแล้ว
จางอวี๋คิดว่าตนเป็นคนรักของป้าอ้วน!
จึงเรียกว่าพ่อ
เขาพลันปวดหัวขึ้นมา
“อย่าพูดจาซี้ซั้ว หมอเฉินเป็นผู้เช่าคนเก่าของบ้านเรา และเป็นหมอโรงพยาบาลอันดับสอง วันนี้บังเอิญเจอ แม่บอกว่าแม่มีก้อนที่เต้านม เลยให้เขาขึ้นมาตรวจให้แม่หน่อย!”
เฉินชางพยักหน้า “ใช่ครับ พรุ่งนี้ถ้ามีเวลา คุณพาคุณป้าไปอัลตราซาวด์เต้านมที่โรงพยาบาลหน่อยนะครับ”
เห็นท่าทางของเฉินชางและแม่ จางอวี๋หน้าแดงขึ้นมาทันที
