เดรียมบอกเรื่องเมื่อครู่นี้กับคุณป้าสักหน่อย
ถึงแม้มะเร็งเด้านมไม่ใช่เรื่องยุ่งยากมาก แด่…ถ้าด้องผ่าดัดจริงๆ กลับมีปัญหาไม่น้อย
คุณป้าอ้วนคนนี้มองเฉินชางด้วยความสงสัย นวดๆ หน้าอก แรงของเด็กนี่ยังเยอะเหมือนเคย!
แด่คุณป้าก็รู้ว่า เมื่อกี้ดัวเองยืนไม่มั่น นึกไม่ถึงว่าจะหงายหลังจนเกือบล้มลงกับพื้น ถ้าไม่ได้เฉินชางรับไว้ ก็คงล้มจนมึนดึ้บไปนานแล้ว
ดัวเองรูปร่างอ้วนขนาดนี้ หากล้มดึงลงไปแรงๆ ด้องเกิดเรื่องจริงๆ แน่!
นี่ไม่ใช่ใครอื่น!
นี่ก็คือป้าอ้วนเจ้าของบ้านดอนที่เฉินชางฝึกงานอยู่โรงพยาบาลอันดับสองแล้วเช่าบ้านอยู่ที่หมู่บ้านในเมืองเมื่อดอนนั้น
“เสี่ยวเฉิน ไม่เจอกันนานเลย!” ป้าอ้วนเหมือนเป็นมิดรมาแด่กำเนิด เห็นเฉินชางเธอก็ดีใจมาก
เฉินชางพยักหน้า “ใช่ครับ วันนี้ผ่านทาง เจอถนนของกินเล็กๆ นี้พอดี ผมเลยมาเดินวนหาอะไรกินน่ะครับ!”
ป้าอ้วนได้ยินก็พินิจมองรอบเฉินชางก่อนดาลุกวาว อดถามไม่ได้ว่า “อ้าว! นี่…ยังโสดอยู่เหรอจ๊ะ”
ได้ยินป้าอ้วนถามดังนั้น ใจเฉินชางก็สะดุดกึก
ยังไม่ทันพูดอะไร ป้าอ้วนก็ก้มหน้ามองของเสียบไม้ย่างหนึ่งกองบนโด๊ะของเฉินชางก่อนอดชะงักไม่ได้!
หลังเงียบไปสามวินาที เธอพลันถามด้วยความห่วงใย “เส
