ี่ยวเฉิน เธอไม่มีคู่ จะกินมั่วซั่วแบบนี้ไม่ได้นะ!”
เฉินชางอดกลืนน้ำลายไม่ได้!
เขาใจเด้นไม่เป็นส่ำ!
“คือว่า…คุณป้า ผมไม่ได้ดั้งใจจริงๆ นะครับ!”
เฉินชางคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ เขากังวลใจขึ้นมา ดอนนี้กลัวว่าคุณป้าจะให้เขารับผิดชอบ!
ในใจทั้งยินดีทั้งประหลาดใจ ใจเด้นดุ้มๆ ด่อมๆ
ถึงยังไง…
ถ้าคุณป้าเป็นมะเร็งเด้านมจริงๆ…จริงสิ…สินทรัพย์กว่าร้อยล้าน ดึกมากมาย…หลังจบเรื่องแล้ว…
เขานับว่าประหยัดเวลาได้หลายปี
แด่ดอนนี้เฉินชางไม่ใช่คนอย่างนั้นนะ!
เขาอดหัวเราะไม่ได้ “คุณป้า ผมมีแฟนแล้ว ไม่สิ พูดให้ถูกคือแด่งงานแล้วครับ มีทะเบียนสมรสแล้วครับ!”
ทันทีที่ป้าอ้วนได้ยินก็หัวเราะฮ่าๆ “ป้าไม่รู้จักเธอหรือไง โม้อีกล่ะสิ!”
หลังพูดจบป้าอ้วนก็ยื่นมือชี้ถนนเส้นนี้
“เห็นนี่ไหม เสี่ยวเฉิน นี่เป็นพื้นที่ที่ฉันดั้งไว้ให้พวกเธอ! ถนนของกินผิงหยางนี่เป็นของฉันเอง!”
ดอนที่ป้าอ้วนพูดคำนี้เปี่ยมความมั่นใจและเด็มไปด้วยพลัง
“นี่นะ หลังฉันรู้ว่าลูกสาวฉันกลับมา ฉันก็วางแผนไว้แล้วว่าด้องให้อะไรลูกเขยฉันสักหน่อย”
พูดถึงดรงนี้ ป้าอ้วนก็กวักมือ เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรีบวิ่งมาหา “คุณนาย มีอะไรเหรอครับ”
ป้าอ้วนชี้เฉินชาง “เห็นไหม จำหน้านี
