บทที่ 619 สายตาจับจ้องไปยังใบหน้าอ่อนเยาว์
“ท่านปู่ ท่านย่า เหลนจูอันกู่ขออวยพรปีใหม่ให้ท่านขอรับ!”
เมื่อพูดหนึ่งประโยคจบ การพูดได้คล่องแคล่วเช่นนั้นก็สร้างความประหลาดใจให้ผู้คนนัก
แต่ยังไม่จบเพียงเท่านี้ เพราะซื่อเป่ายังพูดต่ออีกประโยค “ท่านปู่ ท่านย่า เหลนจูอันคังขออวยพรปีใหม่ให้ท่านขอรับ!”
“หิมะโปรย…” ซานเป่าสนใจสัญญาณมือที่กำลังเตือนของต้าเป่าและเอ้อร์เป่าเมื่อคำพูดขาดช่วงไปเพราะลืมไป ก่อนจะพูดต่อไปว่า “เป็นสัญญาณของปีใหม่ ปีใหม่มาถึงพร้อมกับเสียงหัวเราะ”
เมื่อซานเป่าพูดจบ ซื่อเป่าก็พูดต่อ “ขออวยพรให้พวกท่านโชคดี สมความปรารถนาทุกประการ”
“ร่างกายแข็งแรงไม่มีโรคภัย จนลูกหลานอิจฉา” ซานเป่าพูดจบประโยคนี้อย่างราบรื่นก็ถอนหายใจโล่งอกอย่างแรง
ดีมาก หน้าที่ของข้าจบแล้ว!
เขามองไปยังซื่อเป่า
“ขออวยพรให้ท่าน…” ซื่อเป่ารู้สึกผิด เขาจำท่อนต่อไปไม่ได้
ต้าเป่ารีบทำปากพูดเตือนความจำ
ซื่อเป่าลังเลเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมา “ขอให้…สุขภาพ…ได้รับข่าวดี เอ่อ ประโยคนี้ข้าจำได้ ชีวิตมีความสุขราวกับบุปผาเบ่งบาน!”
……
คนในเรือนหัวเราะออกมา
ซานเป่าและซื่อเป่าสับสนอยู่บ้าง พวกเขาหัวเราะอันใด หรือว่าพวกเราท่องผิด?
“ซานเป่า ซื่อเป่า พวกเจ้าช่างน่าทึ่งนัก!” เมื่อต้าเป่าเห็นว่าทั้งสองคนทำหน้าที่สำเร็จลุล่วง ก็ยกนิ้วโป้งให้ทั้งสองคนพลางกล่าวชมเชย
ซานเป่าและซื่อเป่าถูกพ่อเฒ่าจูและแม่เฒ่าจูดึงขึ้นมากอดไว้ในอ้อมแขน ท
