ั้งยังกล่าวชมเชย
พวกเขายังตำหนิเย่อวี๋หรานที่ไม่ทำอะไรกับเรื่องนี้ มองดูเหลนทั้งสองคนทำตัวทึ่ม
เย่อวี๋หรานยิ้มพลางกล่าวว่า “ท่านพ่อ ท่านแม่ พวกท่านคงตำหนิข้าไม่ได้ เรื่องนี้ข้าไม่ได้เป็นคนจัดการ หากท่านต้องการสามารถถามทั้งสองคนได้…”
นางส่งสัญญาณให้ผู้อาวุโสทั้งสองมองไปยังต้าเป่าและเอ้อร์เป่า
อย่าคิดว่าเมื่อครู่นางไม่เห็นว่ายามที่ซานเป่าและซื่อเป่าอ้ำอึ้ง พวกเขาทั้งสองคนนั้นก็ลอบโบกไม้โบกมือ ทำปากพูดไม่ออกเสียงเป็นการใหญ่
แค่มองก็รู้ว่าเป็นความคิดของพวกเขาทั้งสองคนแน่นอน
คิดดูแล้ว ด้วยลักษณะนิสัยคนทึ่มอย่างจูชี เขาจะทำเรื่องเหล่านี้ได้หรือ?
นอกจากต้าเป่าและเอ้อร์เป่าที่ฉลาดเฉลียวแล้ว ก็ไม่มีคนอื่นอีกแล้ว
“พวกเจ้าสองคนทำหรือ?!” พ่อเฒ่าจูประหลาดใจระคนปลื้มใจ
หากเปลี่ยนเป็นเหลนคนโตทั้งสอง เขายังไม่รู้สึกว่ามากเกินไป เดิมทีเขาทั้งสองคนยังเป็นเด็กที่โตกว่าซานเป่าและซื่อเป่านิดหน่อยเท่านั้น
เด็กคนอื่นในหมู่บ้านที่อายุประมาณนี้ ยังเล่นโคลนอยู่เลยกระมัง แต่เขาสองคนกลับรู้จักวางแผนเช่นนี้ จะสามารถเทียบกับเด็กทั่วไปได้หรือ?
ผู้อาวุโสทั้งสองคนมีความสุขมาก กอดต้าเป่าและเอ้อร์เป่าพลางยกยอเป็นการใหญ่
พูดได้ว่าเมื่อคนแก่อายุมาก ได้กินอิ่ม ได้สวมเสื้อผ้าอุ่น ๆ ก็ไม่ต้องการสิ่งอื่นแล้ว เพียงแค่ตั้งตารอคอยที่จะได้เห็นอนาคตของลูกหลานเท่านั้น
เย่อวี๋หรานตั้งใจให้พวกเด็ก ๆ ได้ไปเล่นสนุกต่อหน้าผู้อาวุโสท
