ๆ
“ศาสตราจารย์เฉิน เหนื่อยไหมครับ ดื่มกาแฟก่อนสิครับ”
เฉินชางเงยหน้าขึ้นมองเจ้าหน้าที่
เอ๊ะ?
ทำไมคุ้นๆ!
นี่มันหมอโจวที่เป็นลูกมือให้ตนตอนผ่าตัดที่แผนกศัลยกรรมมือไม่ใช่หรือ
“หัวหน้าโจวนี่เอง ขอบคุณครับ!” เฉินชางรีบขอบคุณ
เห็นเฉินชางเกรงใจขนาดนี้ รองหัวหน้าโจวหน้าแดงขึ้นมา ตอนนี้เฉินชางเก่งมาก เรียกเขาว่าหัวหน้าแบบนี้เขารู้สึกแปลกๆ
“โธ่ ศาสตราจารย์เฉินเกรงใจเกินไปแล้ว เรียกผมว่าเสี่ยวโจวก็พอแล้ว ผมไม่รบกวนแล้วครับ คุณพักผ่อนนะครับ อ้อ…ถ้าหิว โซนผู้คุมสอบของเรามีของว่าง คุณให้…” หัวหน้าโจวมองไปร รอบๆ ก่อนจะโบกมือให้กับฝ่ายกิจการแพทย์
“เสี่ยวหยางคุณมานี่ นี่ศาสตราจารย์เฉิน คุณดูแลให้ดี มีเรื่องอะไรก็คอยช่วยด้วย”
ผู้คุมสอบคนนั้นได้ยินแล้วรีบพยักหน้า โค้งคำนับให้กับเฉินชาง “สวัสดีครับ ศาสตราจารย์เฉิน เรียกผมว่าเสี่ยวหยางก็พอครับ”
ตอนนี้รอบข้างยังมีผู้เตรียมสอบคนอื่นๆ เห็นฉากนี้ ภายในใจมีความรู้สึกมากมายผสมปนเปอยู่!
อิจฉาหรือ
ไม่!
พวกเขาไม่อิจฉาเลยสักนิด แค่ไม่รู้ว่าทำไม มือขวากดมือซ้ายที่กำหมัดแน่นแทบไม่อยู่แล้ว
โหดร้ายเกินไปแล้ว!
เข้าร่วมการทดสอบกันดีๆ ไม่ได้หรือ
อาจารย์ผู้คุมสอบเรียกตัวเองว่าเสี