่ยวหยางก็ช่างเถอะ
คุณเป็นถึงรองหัวหน้าศัลยแพทย์ด้านมือเรียกตนเองว่าเสี่ยวโจวเหมาะสมแล้วหรือ
ช่างเถอะ ช่างเถอะ แค่ได้กาแฟมาแก้วหนึ่ง
เราไม่โกรธ!
ก็แค่กาแฟ เราไม่อยากได้หรอก!
ในกาแฟอาจจะไม่ใส่น้ำตาล ขมมาก!
และไม่แน่ว่าในกาแฟอาจจะใส่น้ำตาลเยอะเกินไป จนศาสตราจารย์เฉินเป็นโรคเบาหวาน
อืม…
เฉินชางเองก็รู้ว่าทำแบบนี้ไม่ดี รีบพูดว่า “ไม่เป็นไรครับ หัวหน้าโจวไม่ต้องเกรงใจ ผมแค่มาเข้าร่วมการทดสอบ คุณอย่าทำแบบนี้เลยครับ”
หัวหน้าโจวหัวเราะฮ่าๆ “ไม่เป็นไรหรอกครับ ศาสตราจารย์เฉิน งั้นผมไปก่อนนะครับ เสี่ยวหยาง ดูแลศาสตราจารย์เฉินดีๆ นะ”
เห็นทุกคนรอบข้างจ้องกาแฟเขม็ง เฉินชางคิดอยู่นานก็ไม่กล้าขยับ
แม้กาแฟจะหอมมาก แต่…ผมไม่กล้าแตะต้องหรอกนะ
ตอนที่เฉินชางน้ำลายจะไหล ในที่สุดก็ถึงตาเขาแล้ว
หลังจากเดินเข้าห้องทำงาน ข้างในมีผู้คุมสอบนั่งอยู่สามคน และคนไข้อีกหนึ่งคน
เพียงแต่…
สิ่งที่คนไข้ไม่เข้าใจคือ ทำไมผู้คุมสอบทั้งสามดูกระสับกระส่าย นั่งอย่างอ่อนน้อมถ่อมตน เหมือนพวกเขาเป็นคนสอบเองอย่างไรอย่างนั้น
เห็นเฉินชางเข้ามา
ผู้คุมสอบทั้งสามรีบลุกขึ้น
“สวัสดีครับ ศาสตราจารย์เฉิน!”
คนไข้เห็นแบบนี้ ก็ตกใจจนรีบลุกขึ้นยืน พูดตะ
