ไม่มีอะไรปิดบังไว้ได้ตลอดไป!
เรื่องที่ศาสตราจารย์เฉินชางเป็นแพทย์ประจำบ้านแพร่กระจายไปทั่วศูนย์ฉุกเฉินอย่างรวดเร็ว
กลายเป็นเรื่องที่ทุกคนในโรงพยาบาลพูดถึง
ไม่ว่าเฉินชางไปที่ไหน ทุกคนต่างยิ้มและทักทาย “ศาสตราจารย์เฉินสู้ๆ คุณเป็นแพทย์เจ้าของไข้ได้แน่นอน!”
“ใช่ ศาสตราจารย์เฉินทำได้!”
เฉินชางหน้าแดงด้วยความอึดอัด
ฉันเป็นแพทย์ประจำบ้าน ฉันต้องภูมิใจเหรอ? ฉันหลงตัวเองเหรอ?
พวกคุณ…พวกคุณ…ช่างเถอะๆ!
ชั่วพริบตาเดียวก็ใกล้จะถึงวันเสาร์แล้ว
เฉินชางรีบกลับไปที่เมืองอันหยางในวันศุกร์
การสอบจัดขึ้นในวันเสาร์
หลังจากที่เฉินชางกลับมา เขาก็ตัดสินใจพักโรงแรม เพราะบ้านเช่าที่เขาเคยอยู่ถูกปล่อยเช่าต่อแล้ว ถึงแม้ค่าเช่าจะตกอยู่ที่เดือนละหนึ่งพันกว่าหยวนเท่านั้น แต่เช่าไว้เฉยๆ ไม่ได ด้อยู่เองก็เสียเงินเปล่า
อีกอย่าง บ้านของเขาเองก็ใกล้เสร็จแล้ว ตอนนี้กำลังตกแต่งเพิ่มเติม คาดว่าจะเสร็จภายในหนึ่งหรือสองเดือน
ผู้รับเหมาคอยติดต่อกับเฉินชางอยู่เสมอ ส่งรูปมาให้ดูเป็นระยะๆ
เมื่อเฉินชางกลับมาที่เมืองอันหยาง เขาจึงรู้สึกเหมือนกลับมาอยู่บ้าน
อากาศที่นี่ช่างแสนคุ้นเคย
