ามหมายของคุณคือถ้าสวยก็เป็นไปได้งั้นเหรอ”
เฉินชางตกใจจนหน้าเสีย “เปล่าครับๆๆ ความหมายของผมคือ ไม่ว่าจะสวยหรือไม่สวยผมก็ไม่กล้า…”
ฉินเยว่ “คุณ…แค่ไม่กล้า! ไม่ได้ไม่อยาก!”
แย่แล้วๆ…
เฉินชางรู้ว่า ตนอธิบายไม่รู้เรื่องแน่
ตอนเย็น เฉินชางไม่รู้ว่าทำไมฉินเยว่ถึงทำหมูผัดหน่อไม้ แม้รสชาติใช้ได้ แต่เฉินชางรู้สึกว่าใส่มัสตาร์ดเยอะไปหน่อย มีกลิ่นอายของการข่มขู่อยู่ในอาหาร
นี่คือ…ขู่อยู่หรือ…
คิดแล้วเฉินชางก็ได้แต่กินข้าวอย่างกล้าๆ กลัวๆ
กลางคืนหลังจากเสร็จกิจ เฉินชางซบอยู่ในอ้อมแขนของฉินเยว่อย่างเขินอาย ฉินเยว่ถอนหายใจเบาๆ ตบไหล่ของเฉินชางพร้อมพูดว่า “ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันจะรับผิดชอบคุณค่ะ!”
……
ช่วงนี้ คนที่สมัครเข้าร่วมการทดลองทางคลินิกน้อยลงอีกครั้ง
ทำให้ทีมวิจัยจนปัญญาเล็กน้อย
ทว่าพวกเขาจะเสียเวลาโดยเปล่าประโยชน์ไม่ได้ อาจารย์เมิ่งและเก่อฮว๋ายเริ่มเข้าร่วมการผ่าตัดลิ้นหัวใจไมทรัลโดยที่หัวใจไม่หยุดเต้นด้วย
ภายใต้การใช้อำนาจเผด็จการของเฉินชาง สวีจื่อหมิงจึงไปเอาหลอดเลือดเทียมที่ทำจากโพลีเอสเตอร์จำนวนมากที่บริษัทยาด้วยตัวเอง
ของเหล่านี้เป็นผลิตภัณฑ์และตัวอย่างที่มีข้อบกพร่องซึ่งแตกต่างจากหลอดเลือดเทียมที่ใช้ตา
