ขาทำแต่งานเบ็ดเตล็ด ไม่มีเวลาฝึกเลย หลังจากการทดสอบเริ่มขึ้น สวีจื่อหมิงที่ใช้เพียงพื้นฐานที่เรียนมาก็ถือว่าทำได้ดีมาก
ทว่า…
มาตรฐานการทดสอบของเฉินชางคือให้คะแนนตามพัฒนาการ
“ไม่ผ่าน ห้าสิบคะแนน หัวหน้าสวี คุณต้องพยายามกว่านี้นะครับ!”
สวีจื่อหมิงแทบจะร้องไห้แล้ว
และตอนนี้เอง จู่ๆ ฉินเยว่ก็พูดว่า “เดี๋ยวก่อนค่ะ…”
เฉินชางดีใจขึ้นมาทันที เป็นหัวหน้าสวีจริงๆ ด้วยที่ทรยศตน!
ฉินเยว่พูดต่อว่า “เท่าที่ฉันสังเกต ถ้าเทียบกับสัปดาห์ที่แล้ว หัวหน้าสวีดูติดขัดไม่น้อย ให้คะแนนสูงไปหรือเปล่าคะ”
ทันใดนั้น จู่ๆ เฉินชางก็เงียบไป
สวีจื่อหมิงสีหน้าเปลี่ยนไป อาจารย์แม่ หลอกใช้เสร็จแล้วก็ถีบหัวส่งเหรอ!
ฉินเยว่ถอนหายใจ นี่คือกลยุทธ์ระยะยาวของเธอ!
เฉินชางมองฉินเยว่เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ จากนั้นเหลือบมองสวีจื่อหมิง หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก็อดพึมพำไม่ได้ หรือตนเข้าใจหัวหน้าสวีผิด
คิดได้แบบนี้ เฉินชางเงียบไปครู่หนึ่ง มองสวีจื่อหมิงที่ทั้งน้อยอกน้อยใจ อับอายและหน้าแดงแล้วรู้สึกผิดมาก
ตัดสินใจจะชดเชยให้สักหน่อย!
การแข่งขันครั้งแรกจบลงอย่างราบรื่น
หัวหน้าสวีรั้งท้าย!
ช่วงบ่าย เฉินชางให้คำแนะนำกับหัวหน้าสวีอย่างจริงใจอยู่
