มคล่องตัวของนิ้วมือลดลง
แผ่นหลังคันยิกๆ เพราะมีเม็ดเหงื่อไหลอยู่ เฉินชางจึงยืนพิงหลี่เป่าซานเสียเลย
แน่นอนว่าหลี่เป่าซานดูออกว่าเฉินชางเป็นอะไร จึงไม่ได้หลบ ปล่อยให้เฉินชางเอาหลังถูอยู่อย่างนั้น
นี่ถือเป็นเรื่องปกติมาก
ถึงอย่างไรตอนผ่าตัดก็เป็นไปไม่ได้ที่คุณจะเกาหลัง
แต่เหงื่อออกทำให้คันหลังจนทรมาน
ในสถานการณ์แบบนี้ ทุกคนไม่เพียงไม่หลบ แต่ยังปรับท่าให้เข้ากับอีกฝ่าย
ทว่า!
หลังจากเฉินชางจัดการส่วนนี้เสร็จ เขาก็ส่งไม้ต่อให้เหอจื้อเชียน
แต่กลับเห็นว่าเจ้าหมอนั่นกำลังถูไถบนตัวของพยาบาลสาว
เฉินชางอึ้งไปทันที!
แม่ง ทำไมผมถึงคิดไม่ได้
นอกจากนี้ ตอนที่บนหน้าผากของเหอจื้อเชียนมีเหงื่อ ก็เห็นเขาก้มศีรษะลงเช็ดบนไหล่ของพยาบาล
เฉินชางอิจฉาขึ้นมาทันที เขาหันมองหลี่เป่าซาน
แล้วค้นพบว่าหลี่เป่าซานเองก็จ้องตนอยู่
ทันใดนั้น ในสายตาของทั้งสองต่างเผยความไม่จำยอม
แพทย์ผู้นำทีมและซัพพอร์ตหมายเลขหนึ่งของเราไม่พอใจ!
หลังจากออกจากห้องผ่าตัด เฉินชางได้แสดงความดูถูกของตนเอง
คิดไม่ถึงว่าเหอจื้อเชียนกลับอึ้งไป “เอ่อ…อาจารย์เฉิน เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยมากอยู่แล้ว คูณลองคิดดูนะครับ การผ่าตัดตื่นเต้นขนาดนั้น
