เซวียตงลุกขึ้นเดินออกจากห้องฉุกเฉินโดยไม่มีท่าทีตื่นตระหนก
หมี่ตี้ยั้งแม่บ้านเอาไว้
เผิงเจินโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ทีแรกเธอคิดว่าหมี่ตี้แค่ป่วยธรรมดา แต่คิดไม่ถึงว่าเธอจะกินยาจนป่วย!
แถมยังเป็นเพราะผู้ชายคนนี้!
เผิงเจินตะโกนเสียงดังลั่น “ไอ้สารเลวเซวียตง แกมันหน้าด้านจริงๆ ยังเป็นลูกผู้ชายอยู่ไหม ฮะ
แต่งงานแล้วยังแอบเมียมารังแกคุณหนูหมี่ของฉันได้
แกเองเหรอ แถมยังเป็นหมอด้วย ถุย!”
เผิงเจินไม่เหมือนหมี่ตี้ เธอไม่เข้าใจวิถีของคนมีการศึกษา เธอแค่รู้สึกว่าครอบครัวของเธอถูกรังแก อุตส่าห์จับตัวผู้ร้ายได้ทั้งที ต้องช่วยคุณหมี่แก้แค้นสักที
เธอไม่กลัวขายขี้หน้า!
คนเท้าเปล่ามีหรือจะกลัวคนสวมรองเท้า[1]
เผิงเจินหน้าแดงก่ำ ตีเซวียตงด้วยผ้าขนหนูและกะละมังล้างหน้าในมือ เซวียตงหันไปมองหมี่ตี้แล้วส่ายหน้า
สงบมาก!
เขานิ่งจนเฉินชางยังกลัว
เขาคิดไม่ถึงว่าคนเราจะทำได้ขนาดนี้
พยาบาลรอบข้างรีบเข้ามาห้ามเผิงเจิน “รองหัวหน้าเซวีย ออกไปก่อนเถอะค่ะ”
เซวียตงพยักหน้า พูดขอบคุณ ก่อนจะลุกขึ้นเดินจากไป
ฉากนี้ทำเอาเฉินชางตะลึงงัน!
เขาอดพูดไม่ได้ว่า “เดี๋ยวก่อน!”
เซวียตงหันมาเหลือบมองเฉินชางด้วยความสงสัย แต่ไม่ได้สนใจ แล้วจึงจากไป
