ส่วนอวี๋หย่งกังอดไม่ได้ที่จะมองเฉินชาง “เกิดอะไรขึ้น”
เฉินชางพยักหน้า “เซวียตงคือแฟนเก่าของหมี่ตี้…เป็นคนให้เธอกินยาด้วยครับ”
หลังจากได้ยิน ไฟในใจอวี๋หย่งกังก็โหมกระหน่ำ เป้ยหย่งคังอดผสมโรงด่าไม่ได้ “ไอ้สารเลว! ฉันเคยได้ยินมาว่าตอนเมียท้อง เขาไปมีอะไรกับเภสัชกร ไม่อยากจะเชื่อ…”
แต่!
ไม่ว่าเซวียตงจะเป็นอย่างไร อวี๋หย่งกังและเป้ยหย่งคังก็ยังกังวลว่าเฉินชางจะรับมือกับการผ่าตัดครั้งนี้ได้หรือไม่
อวี๋หย่งกังมองเฉินชาง “หมอเฉิน คุณรู้ใช่ไหมว่าการผ่าตัดครั้งนี้ไม่ธรรมดา คุณทำได้หรือเปล่า”
เฉินชางพยักหน้า “ผมทำได้ครับ แต่ต้องขอความช่วยเหลือจากหัวหน้าเป้ยและเพื่อนๆ ทีมสี่แล้วล่ะครับ”
อวี๋หย่งกังมองเฉินชาง แล้วหันไปมองเป้ยหย่งคัง จากนั้นก็ตัดสินใจ!
“ได้! หัวหน้าเป้ย ฝากด้วยนะครับ พยายามผ่าตัดให้เสร็จ หมอเฉิน คุณ…อย่าไปถือโทษกับรองหัวหน้าเซวียเลย การผ่าตัดก็คือการผ่าตัดนะ”
เฉินชางยิ้ม “หัวหน้าอวี๋ครับ ใครบอกว่าแผนกฉุกเฉินของเราทำผ่าตัดศัลยกรรมประสาทไม่ได้ ผมก็แค่ไม่เคยทำมาก่อนเท่านั้นเอง!”
ประโยคนี้ทำให้อวี๋หย่งกังและเป้ยหย่งคังกังวลหนักกว่าเดิม
…………………………………………..
[1] 光腳的不怕穿鞋的 สำนวน เปรียบเปรยว่าค
