เวลาพลบค่ำ
เงาสะท้อนโรงงานส่องแสงประกาย’
นี่คือเพลงที่เก่ามากเพลงหนึ่ง มีชื่อว่า ‘รักใต้ต้นซานจา’ ซึ่งเป็นเพลงแห่งความทรงใจของผู้คนในยุค 50 และ 60
ในยุค 50 และ 60 อาจเป็นช่วงวัยรุ่นของพวกเขา และเพลงรักใต้ต้นซานจา เป็นความทรงจำในช่วงวัยรุ่นของคนรุ่นนั้น…
ก็เหมือนเจย์โชว สตีเฟ่นโจวที่เป็นความทรงจำของคนยุคหลัง 90
แม้คุณป้าจะอายุแปดสิบกว่าแล้ว แต่เสียงยังดีมาก เพียงฮัมเพลงเบาๆ กลับทำให้บรรยากาศในห้องฉุกเฉินเปลี่ยนไป
เสียงไม่ดังมาก ถึงขั้นที่เบามากด้วยซ้ำ หญิงชราเพียงแค่ร้องเบาๆ ให้ชายชราฟัง
ถ้าไม่ใช่เพราะเป็นกลางคืน เสียงรอบข้างค่อนข้างเงียบ คนอื่นๆ คงไม่ได้ยินด้วยซ้ำ
ผ่านไปครู่หนึ่ง ชายชราฟังไปฟังมาก็หลับไป
หญิงชราอดยิ้มไม่ได้
ส่วนจ้าวตันเยี่ยนและสวีจื่อหมิงต่างได้รับผลกระทบจากเรื่องราวที่เกิดขึ้นในคืนนี้
สวีจื่อหมิงเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน “คุณ…ง่วงไหมครับ เดี๋ยวผมไปซื้อกาแฟให้”
จ้าวตันเยี่ยนอดมองบนไม่ได้ “ฉันไม่ดื่มค่ะ!”
สวีจื่อหมิงได้ยินคำพูดของจ้าวตันเยี่ยน แม้เป็นน้ำเสียงกล่าวโทษ แต่ก็อดยิ้มไม่ได้
นี่ก็หมายความว่า สถานการณ์ดีขึ้นมากแล้ว
หลังจากชายชราหลับไป จ้าวตันเยี่ยนดูสถานการณ์แล้วพูดว่
