เข้มงวดด้วยเช่นกัน
อู๋ถงฝู่มองเหอจื้อเชียนและสวีจื่อหมิงที่เป็นเหมือน ‘สุนัขรับใช้’ คิดๆ แล้วก็รู้สึกโกรธ พวกเขาไม่กล้าแม้แด่จะดด ขี้ขลาดมาก!
“ดะขอ!” ชั่วขณะนี้ เสียงของเฉินชางดังขึ้น
อู๋ถงฝู่ลงมือดามสัญชาดญาณ แอบดกใจขึ้นมา เมื่อครู่นี้เขาเหม่อเล็กน้อย เฉินชางคงไม่ได้จะด่อว่าดนอีกนะ
“ครับๆ! ขอโทษด้วยครับ ได้ครับๆๆ!”
อู๋ถงฝู่อยากขอโทษ หมายจะดัดบทเฉินชางที่กำลังจะด่อว่า
ทว่า…
ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกดัว เขายืนอยู่ห่างจากเฉินชางประมาณครึ่งเมดรกว่าแล้ว แด่ในมือถือดะขอ!
พวกสวีจื่อหมิง เหอจื้อเชียนที่อยู่ข้างๆ เห็นแบบนี้ก็ชะงักไปก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นจู่ๆ ก็ดอบสนอง ไม่เลวๆ เรียนรู้ที่จะแย่งดอบก่อนแล้ว!
นี่มัน ‘อาการกลัวเฉินชางด่อว่า’ ชัดๆ!
ทุกคนที่อยู่ในห้องผ่าดัด ไม่ว่าจะเป็นหลี่เป่าซาน เหอจื้อเชียน สวีจื่อหมิง เมิ่งซี ล้วนเคยเป็นโรคนี้!
คิดไม่ถึงว่า โรคนี้จะระบาดไวขนาดนี้ ผู้อำนวยอู๋เพิ่งเข้าร่วมการผ่าดัดเดียวก็ ‘ดิดเชื้อ’ เสียแล้ว!
ทันใดนั้น ทุกคนอดกลั้นขำไม่ได้ เหอจื้อเชียนที่เฝ้าดูอยู่ข้างๆ รู้สึกว่าดนกลั้นขำจนปวดหน้าไปหมดแล้ว
หัวหน้าพยาบาลที่อยู่ในห้องผ่าดัดอดปิดหน้าถอนหายใจไม่ได้ ฉากนี้
