กหลังอวี๋หวั่นเห็นเฉินชาง เธอน้ำตาไหลพรากด้วยความซาบซึ้งเพราะนับแต่วันนี้เป็นต้นไป ในที่สุดเธอก็ทำลายการนับถอยหลังของชีวิต และเริ่มวันใหม่ได้แล้ว“ขอบคุณค่ะ คุณหมอเฉิน!” อวี๋หวั่นไม่รู้ควรพูดอะไรจริงๆบางครั้งคำขอบคุณก็ล้ำค่ามาก มันรวบรวมความตื้นตันทั้งหมดไว้ อวี๋หวั่นพูดคำอื่นไม่ออก แต่สาบานในใจไม่หยุดหลังออกโรงพยาบาลแล้ว จะต้องทะนุถนอมอนาคตอันสวยงามของตัวเองบางวันที่คนธรรมดามองว่าธรรมดา ในสายตาของอวี๋หวั่น มันกลับเป็นวันที่คนมากมายพยายามแลกมานักกีฬาบาสเกตบอลเถียนเจิ้งข่ายสถานการณ์ดีกว่าอวี๋หวั่นมาก เดิมทีก็ผ่าตัดเปลี่ยนหลอดเลือดแดงใหญ่ส่วนอกเขาในตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วแต่…คนทั้งคนกลับเงียบหายไปอย่างน่าประหลาดกลับมาจากความตาย เขารู้สึกโชคดีหาใดเปรียบแต่ทว่า…ตัวเองอาจเหยียบขึ้นเวทีนั้นอีกไม่ได้แล้วบนเวทีโอลิมปิก เขาอาจอยู่บนที่นั่งผู้ชมนับจากนี้ เขาไม่ใช่นักกีฬาบาสเก็ตบอลอีกต่อไปแล้วร่างกายของเขาไม่อนุญาตให้เขาทำมันต่อแต่แม้เป็นเช่นนี้ เขาก็ซาบซึ้งใจแล้ว เพราะอย่างน้อยเขาก็ยังมีชีวิตอยู่!มีชีวิตอยู่สำ คัญกว่าสิ่งใดทั้งปวงช่วงเวลานี้ เถียนเจิ้งข่ายก็เริ่มสัมผัสและเข้าใจมาร์แฟนในที่สุดเขาก็ตระหนักถึงความน่ากลัวของโรคนี้ แม้แต่เขาหลังจากนี้ก็ต้องผ่านการผ่าตัดระยะสองให้สำ เร็จ…และเมื่อการผ่าตัดของคนไข้ทั้งสองคนเสร็จสิ้น ก็จะเป็นกำลังใจให้กลุ่มคนในองค์กรที่เพิ่งตั้งไม่นานมานี้และสร้างความมั่น
