ใจที่มากพอให้แก่เฉินชาง!ส่วนเมิ่งซี ช่วงนี้เธอกำลังว้าวุ่น!เดิมทีเธอมาเรียนรู้ที่แผนกศัลยกรรมทรวงอก แต่หลังมาแล้ว หลิวฉวนแนะนำตัวเธอให้ทุกคนฟังว่านี่คืออาจารย์ที่ปรึกษาของอาจารย์เฉินเท่านั้นแหละ!เธอก็รับรู้ได้ว่าทุกคนมองเธอด้วยสายตาประหลาดพวกเขาเริ่มพากันเรียกเธอว่า ‘หัวหน้าเมิ่ง’ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อรู้ว่าเมิ่งซีอยากรู้เทคนิคการผ่าตัดโดยหัวใจไม่หยุดเต้น แต่ละคนก็เรียกเมิ่งซีเข้ามาในห้องผ่าตัดสอนเธออย่างละเอียดยิบ!นี่ทำให้เมิ่งซีทำตัวไม่ถูก!รู้สึก…แปลกๆพูดไม่ถูกตอนแรกเมิ่งซีเครียดและกังวลเล็กน้อยแต่เธอก็ค่อยๆ ผ่อนคลายขึ้นทีละน้อย…ไม่ต้องราวน์วอร์ด ไม่มีแรงกดดันในงาน ไม่มีหัวหน้าต่อว่า เพื่อนร่วมงานรอบข้างก็ปฏิบัติดีด้วย ทุกวันผ่าตัดมีคนสอน ทุกวันกินข้าวมีคนเลี้ยง…ความรู้สึกเหมือนชีวิตถึงจุดสูงสุด ยังมีอะไรไม่พอใจอีกล่ะที่แท้การเรียนพิเศษก็เป็นเรื่องที่สบายขนาดนี้!ดังนั้นอาจารย์เมิ่ง! ภายใต้ร่มเงาของนักเรียน เธอจึงเริ่มอาชีพเรียนเสริมอย่างไม่ทุกข์ร้อนและไร้ยางอาย!แต่เทียบกับอาจารย์เมิ่ง วันคืนของเก่อฮว๋ายเรียกได้ว่าหนึ่งวันยาวนานเหมือนหนึ่งปี!ตอนหลิวฉวนแนะนำเก่อฮว๋าย เขาพูดว่า “ตอนแข่งเชื่อมต่อหลอดเลือดคุณหมอเก่อเคยชนะอาจารย์เฉินหนึ่งวินาที!”หลังข่าวนี้แพร่ออกไป สายตาของคนโดยรอบที่มองเก่อฮว๋ายเต็มไปด้วยความนับถือ!ก็ราวกับเหมือนผู้แข็งแกร่ง!เปี่ยมความนับถืออย่างยิ่งยวด!แต่ความนับถือนี
