าคนรุ่นนายน่ะไม่รู้หรอก! ในตอนนั้นหมู่บ้านถงเป็นแค่หมู่บ้านเล็ก ๆ หลังจากการล่มสลายของมณฑลหลิ่ว ศัตรูต้องการ…”
หลังจากร่ายประวัติศาสตร์สงครามเสร็จ ชายชราพลันหันมองเผิงอีอีและคนอื่น ๆ ด้วยน้ำตาที่ไหลอาบหน้า “ตอนนี้เราชีวิตดีขึ้นได้เพราะพวกท่าน ไม่ต้องกังวลกับอาหาร เสื้อผ้า หรือระเบิดที่กระหน่ำลงมาจากฟ้า”
“ถึงพวกเธอทั้งสามจะยังเด็ก แต่ทำไมไม่ทำอะไรจริงจังสักทีล่ะ? รู้เอาไว้ว่า บางคนที่ถูกฝังอยู่ที่นี่ในตอนนั้นก็ไม่ได้แก่ไปกว่าพวกเธอตอนนี้ด้วยซ้ำ สิ่งที่พวกเขาต้องการมากที่สุดคือการเรียนต่อหลังสงครามสิ้นสุดลง…”
น้ำตาทำให้การมองเห็นของชายชราพร่ามัว ในสายตาเหมือนจะย้อนกลับไปยังวันวาน กลับไปเมื่อไม่กี่สิบปีก่อน ยามนั้นเขายังเป็นเด็ก โรงเรียนในเมืองถูกระเบิด เขาและครอบครัวต้องรวมตัวกันอยู่ในที่พักพิงเพราะการโจมตีทางอากาศ
‘ไม่ต้องกลัว เด็ก ๆ พอเราเอาชนะศัตรูได้แล้ว พวกเธอก็กลับไปโรงเรียนได้’
‘ฮ่าวจื่อ คุณจะไปเรียนด้วยหรือเปล่า?’
‘ฮ่าฮ่า แน่นอนครับหัวหน้า ผมยังมีหนังสืออีกหลายเล่มที่ยังอ่านไม่ละเอียดเลย!’ ดวงตาที่ชัดเจนของนายทหารหนุ่มเต็มไปด้วยความปรารถนา มือที่ถือปากกา และกระดาษหยาบกร้านและเต็มไปด้วยแผลบาดเจ็บ ไม่เข้ากับอายุของเขาเลย
ทว่าสุดท้ายแล้ว คนเหล่านั้นก็เข้าสู่นิทราบนผืนแผ่นดินนี้ ร่างกายอาบย้อมด้วยเลือด ดวงตาหลับสนิท…
ผู้คนในหมู่บ้านไม่กล้าส่งเสียง ทำได้เพียงหาผู้คนมาช่วยกัน และฝั
