เฉินชางวางสายพร้อมถอนหายใจ “เฮ้อ…ดูเหมือนว่าต้องใช้เวลาอีกสองปีกว่าผมจะได้เป็นผู้มีความสามารถชั้นนำ”หลี่เป่าซานเกือบกระอักเลือดออกมา!จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่า การที่ตนมากินข้าวกับเขาเป็นสิ่งที่คิดผิดที่สุดในวันนี้อยู่ดีไม่ว่าดีมาหาเรื่องทำไมหลี่เป่าซานถอนหายใจ อดส่ายหน้าไม่ได้ทว่า…จู่ๆ หลี่เป่าซานก็ตาเป็นประกาย จริงสิ เฉินชางบอกว่าอีกสองปี ไม่แน่ว่าอีกสองปีตนอาจจะเกษียณไปแล้วถึงตอนนั้นเจ้าหมอนี่มาอวดตนก็ไม่มีประโยชน์แล้วคิดถึงตรงนี้ หลี่เป่าซานพลันกินข้าวอย่างเอร็ดอร่อยขึ้นมาทว่าตอนนี้ จู่ๆ เฉินชางก็พบเป้าหมายในการต่อสู้ เขาวางโทรศัพท์มือถือลงบนโต๊ะ ยังจะมีใจกินข้าวเสียที่ไหน!เขาเริ่มเปรียบเทียบเงื่อนไขผู้มีความสามารถชั้นนำบนโทรศัพท์มือถือทีละข้อ“จริงสิ หัวหน้าหลี่ รางวัลสุดยอดแพทย์ศัลยกรรมตกแต่งแห่งปีที่ผมได้รับเมื่อปีที่แล้วนับว่าเป็นรางวัลใหญ่ไหมครับ”หลี่เป่าซานเพิ่งกินขาเป็ดไปหนึ่งคำ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าเนื้อเป็ดนี่แย่มากความหนาแน่นของเส้นใยกล้ามเนื้อทำให้ช่องว่างระหว่างฟันค่อยๆ กว้างขึ้นแม้แต่เมล็ดข้าวที่อวบอิ่มก็ดูเหมือนจะลืมต่อสู้กับอะไมเลส น้ำลายก็พุ่งสู่ส่วนโค้งของลิ้นเพดานปากและเพดานโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น เปิดประตูลิ้นไก่และเข้าสู่หลอดอาหาร!พูดง่ายๆ ก็คือ เนื้อเป็ดติดฟัน สำ ลักข้าวสวย!หลี่เป่าซานรีบจิบซุปไข่สาหร่ายอาการสำ ลักทางกายภาพแก้ไขได้ง่าย แต่อาการตกใจนั้นเป็นการตกใจอย่างแท้
