จริงผ่านไปครู่ใหญ่ หลี่เป่าซานก็ยังพูดอะไรไม่ออกตอนนี้เอง หม่าเยว่ฮุยถืออาหารเดินฮัมเพลงเข้ามาหลังจากเห็นทั้งสองก็ยิ้มทักทาย“เฉินชาง ทำไมไม่กินข้าว อาหารไม่ถูกปากเหรอ” เหล่าหม่ากัดหัวสิงโตตุ๋น[1]คำหนึ่ง รู้สึกผ่อนคลายไปทั้งตัวอาหารอร่อยจะเยียวยาทุกอย่าง!ช่วงเวลาที่มีความสุขที่สุดในทุกวันของเหล่าหม่าที่ทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งเช้าคือการสั่งกับข้าวอร่อยๆ สองสามอย่างในร้านอาหาร รับประทานอาหารอย่างสบายใจเฉินชางส่ายหน้า “พวกผมจะสมัครอัจฉริยะแห่งตงหยางของมณฑลตงหยาง ผมกำลังดูว่าผมตรงกับข้อไหนครับ”เหล่าหม่าได้ยินแล้วพลันพูดว่า “อ้อ หลายที่ทยอยใช้กลยุทธ์คลังผู้มีความสามารถแล้ว อย่างเช่นอัจฉริยะแห่งซานซี อัจฉริยะแห่งเซี่ยงไฮ้ อัจฉริยะแห่งเมืองหลวง! ผมเป็นอัจฉริยะเยาวชนของเมืองหลวง เทียบเท่ากับอันดับสองของพวกคุณ ที่ชื่อว่าผู้มีความสามารถระดับสูง”เรื่องนี้ถือว่าทำให้เหล่าหม่าภาคภูมิใจมากถึงอย่างไร กระบวนการอนุมัติคลังผู้มีความสามารถนี้ก็ค่อนข้างเข้มงวดนอกจากนี้ เพื่อให้มั่นใจถึงการรักษาระดับมาตรฐานของผู้มีความสามารถ โดยทั่วไปจะมีการคัดเลือกทุกปี เพื่อให้ผู้ที่ความสามารถถดถอยได้ถอยกลับ และผู้ที่พัฒนาตัวเองขึ้นมาได้เดินหน้า เพิ่มความดุเดือดของการแข่งขันเฉินชางฟังแล้วไม่ได้พูดอะไร เหล่าหม่าฉวยโอกาสคีบขาเป็ดที่เฉินชางยังไม่ทันได้แตะต้องใส่ถ้วยตัวเอง “คุณไม่กินผมกินนะครับ เสียดาย!”เฉินชางพย
