สึกว่าการส่งเฉินชางมาฝึกงานเป็นเรื่องที่ดี อย่างน้อยเจ้าหมอนี่ก็ไม่ต้องมาวุ่นวายกับเขาแล้วหลี่เป่าซานเห็นหม่าเยว่ฮุยแล้วรู้สึกสงสารจากใจจริงเหมือนย้อนกลับไปตอนที่มองหวังเชียนเฉินชางหันมองหม่าเยว่ฮุยพร้อมพูดต่อว่า “หัวหน้าหม่าครับ ความจริงผมอยากยืนยันข้อหนึ่งครับ”หม่าเยว่ฮุยจนปัญญาเพียงรู้สึกว่า ความอยากอาหาร -2เฉินชางอ่านต่อ“เอ๊ะ ผมว่าข้อนี้ก็ตรงกับผมนะครับ ศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยชั้นนำ (รวมไปถึงการเป็นศาสตราจารย์รับเชิญ)ผมให้ทางมหาวิทยาลัยออกหนังสือรับรองได้”หลี่เป่าซานและหม่าเยว่ฮุยสบตากัน พวกโครงการตำแหน่งประธานที่เฉินชางพูดถึงเมื่อครู่นี้ พวกเขาล้วนรู้จักแต่…ศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยชั้นนำงั้นหรือเฉินชางเป็นอาจารย์ตั้งแต่เมื่อไรหลี่เป่าซานจำ ได้แม่นว่าเฉินชางเป็นเพียงแค่นักศึกษาปริญญาโทของมหาวิทยาลัยการแพทย์แห่งมณฑลตงหยางเท่านั้น แม้ว่าอีกไม่นานพ่อตาของเขาก็จะได้เป็นผู้อำนวยการของที่นั่นแล้ว แต่…ที่นั่นก็ไม่ใช่มหาวิทยาลัยชั้นนำนะที่สำ คัญที่สุดคือ ศาสตราจารย์ไม่ได้เป็นง่ายขนาดนั้น!หม่าเยว่ฮุยพูดอย่างจริงจัง “เสี่ยวเฉิน ศาสตราจารย์ของมหาวิทยาลัยพวกนี้ไม่ได้เป็นกันง่ายๆ นะ ยิ่งเป็นศาสตราจารย์รับเชิญ ถ้าคุณไม่มีศักยภาพมากพอ เขาไม่เชิญหรอก”หลี่เป่าซานเห็นด้วยเป็นอย่างมาก!ทว่าตอนนี้เองเฉินชางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพร้อมพูดว่า “วิทยาลัยการแพทย์ปักกิ่งยูเนี่ยนนับเป็นสถาบันการศึกษาร
