เหยาเล่อคังดีใจขึ้นมาทันที พลันตื่นเล็กน้อย แต่กลับพูดอะไรไม่ออกนัก
“ฮัลโหล เล่อคังหรือ”
“ครับๆ! รุ่นพี่” ได้ยินคำสรรพนามอันคุ้นเคยก็รีบขานรับ
คำว่ารุ่นพี่ ทำให้ในใจหลี่เป่าซานสับสนเล็กน้อย เขารู้สึกว่าตนไม่มีคุณสมบัติที่จะเป็นรุ่นพี่เลยจริงๆ
เหยาเล่อคังพลันพูดว่า “รุ่นพี่ ไม่ได้เจอกันนานเลยนะครับ ไว้ว่างๆ…”
หลี่เป่าซานเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “มีอะไรหรือเปล่าครับ”
เหยาเล่อคังจึงรีบตอบว่า “คืออย่างนี้ครับ แผนกศัลยกรรมทั่วไปและแผนกศัลยกรรมหัวใจศูนย์ฉุกเฉินกำลังจะทำโครงการร่วมกัน อยากเชิญรุ่นพี่มาร่วมด้วย เป็นโครงการเกี่ยวกับการผ่าตัดก กลุ่มอาการมาร์แฟนครับ จะเปลี่ยนหลอดเลือดแดงใหญ่ทั่วร่างกาย”
หลี่เป่าซานได้ยินแล้วปฏิเสธทันที “ผมช่วยคุณไม่ได้ครับ ผมทำไม่ได้”
เหยาเล่อคังได้ยินแล้วชะงักไป “ทำไมรุ่นพี่จะทำไม่ได้ครับ เมื่อสิบกว่าปีก่อนรุ่นพี่ยังทำได้เลย เป็นไปไม่ได้ที่ตอนนี้จะทำไม่ได้”
หลี่เป่าซานรีบพูดว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมวางสายก่อนนะครับ”
เหยาเล่อคังได้ยินแบบนี้ก็เดือดดาลขึ้นมาทันที “หลี่เป่าซาน นี่ไม่ใช่การช่วยผม แต่เป็นการช่วยตัวพี่
