พยักหน้า
แน่นอนว่าเขาอยากให้รุ่นพี่กลับมา ยิ่งไม่อยากพลาดพลาดโอกาสในการพัฒนาหลอดเลือดขนาดใหญ่เช่นนี้
เหยาเล่อคังหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาหลี่เป่าซาน
เบอร์นี้ เขาไม่ได้โทรมาตั้งนานแล้ว
ความจริง ทุกคนไม่ได้โทษรุ่นพี่เลย การผ่าตัดมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น ไม่ว่าใครก็หลีกเลี่ยงไม่ได้
ในฐานะหมอ ใครบ้างที่ไม่เคยมีคนไข้เสียชีวิตในมือ
น่าเสียดายที่รุ่นพี่ทิ้งปมในใจไม่ได้เสียที
เฉินชางอยากโทรเอง แต่…คิดไปคิดมา ตนคงความสัมพันธ์ไม่ลึกซึ้งเท่ารุ่นพี่รุ่นน้องอย่างเหยาเล่อคัง
เสียงรอสายดังอยู่นานมาก
เหยาเล่อคังตื่นเต้นเล็กน้อย สายนี้…ไม่ได้โทรมานานแล้ว
ทว่าปลายทางไม่รับสายเสียที
ตอนที่ทุกคนคิดว่าจะไม่มีคนรับสายนั่นเอง
เสียงหนึ่งก็ดังขึ้น “ฮัลโหล”
