ันก็ต้องตาย ฉันอยู่ไม่ถึงอายุสามสิบแน่”
ระหว่างที่พูด อวี๋หวั่นก็น้ำตาไหลลงมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ดูน่าสงสารมาก
เฉินชางอดถอนหายใจไม่ได้ “ตอนนี้รักษาได้ด้วยการผ่าตัดแล้ว เพียงแค่เปลี่ยน…”
ยังไม่ทันสิ้นเสียงของเฉินชาง อวี๋หวั่นพลันพูดว่า “คุณหมอคะ ฉันรู้ค่ะ แต่ที่บ้านฉันไม่มีเงินแล้ว แม้แต่เงินบำนาญของแม่ก็หมดแล้ว บ้านก็ขายไปแล้ว พ่อฉันเสียชีวิตระหว่างผ่าตัด พี่สาวฉันที่ผ่าตัดสำเร็จยังต้องผ่าตัดรอบสอง เงินที่บ้านเพียงพอสำหรับช่วยชีวิตเธอคนเดียวแล้ว…”
