วิ่งออกมาอย่างเร่งรีบ “หมอเฉินคะ คนไข้ฟื้นแล้วค่ะ”
เฉินชางได้ยินแล้วรีบวิ่งเข้าไป
เห็นอวี๋หวั่นนอนอยู่บนเตียง มองไปรอบๆ อย่างไร้ชีวิตจิตใจ เหมือนว่าทุกสิ่งบนโลกล้วนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ
หลังจากเห็นเฉินชางเข้ามา อวี๋หวั่นก็ปล่อยโฮออกมา
“ทำไมต้องช่วยฉัน…ทำไมถึงต้องช่วยฉันคะ…”
เฉินชางอดขมวดคิ้วไม่ได้
แม้เฉินชางจะสงสารชะตากรรมของหญิงสาวคนนี้ แต่…เรื่องแบบนี้ควรพูดอย่างไรดี
คุณตายไป ก็มีแต่คนที่รักคุณที่จะเจ็บปวด
แต่คุณรู้หรือไม่ว่าการฆ่าตัวตายของคุณจะส่งผลกระทบอย่างไร
เหมือนอย่างที่เสี่ยวเคอพูด นี่เป็นการสิ้นเปลืองทรัพยากรทางการแพทย์และความอยุติธรรมต่อผู้ที่เสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยชีวิตคุณ!
เฉินชางสูดหายใจเข้าลึกๆ อยากจะพูดอะไรสักอย่าง แต่เห็นอวี๋หวั่นท่าทางจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว กลับทำใจพูดไม่ได้
อวี๋หวั่นพูดทั้งน้ำตา “ฉันมีชีวิตอยู่ต่อไปก็ไม่มีความหมาย ฉันต้องตายเท่านั้น ถึงจะมีความหมาย…คุณต้องเปลืองทรัพยากรทางการแพทย์เพื่อช่วยฉัน ฉันไม่อยากกระโดดตึก กระโดดลงมาจากตึกอวัยวะต่างๆ ของฉันก็ใช้ไม่ได้อีกต่อไป ฉันไม่กล้าดื่มยาพิษ เพราะกลัวว่าอวัยวะจะเป็นพิษ ฉันเป็นผู้ป่วยกลุ่มอาการมาร์แฟน สักวันฉ
