่อนไหวยากๆ แต่ละท่าให้ได้!”
ฉินเยว่มองเฉินชางอย่างประหลาดใจแวบหนึ่ง “จริงเหรอคะ”
เฉินชางพยักหน้าอย่างหนักแน่น “ใช่ครับ!”
เฉินชางใช้เวลากินมื้อนี้นานมาก...เขารู้สึกว่า เป็นแบบนี้อีกไม่กี่ครั้ง ทักษะการจับเข็มของตนจะต้องพัฒนาไปอีกขั้นแน่ นี่คือความคาดหวังที่ภรรยามีต่อเขา
ก่อนนอน เฉินชางหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ท่าทางเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่เขาโพสต์ลงในโมเม้นท์วีแชทอีกครั้ง ‘การใช้ตะเกียบข้างเดียวกินข้าวเป็นการฝึกสำหรับศัลยแพทย์อย่างหนึ่ง!’
เฉินชางคิดว่ามีความสุขคนเดียวไม่สู้แบ่งปันความสุขกับคนอื่น หลังจากโพสต์เสร็จ เขาก็นอนลงบนเตียงอย่างพอใจ สุดสัปดาห์นี้ ตอนแรกเฉินชางคิดว่าตนจะเป็นหนอนขี้เกียจตัวหนึ่งแล้วย ยึดเตียงใหญ่ไว้เป็นของตัวเองได้อย่างเผด็จการ
ผลสุดท้ายจู่ๆ ฉินเยว่กลับพูดว่า “จริงสิ ฉันโกรธจน…ลืมบอกคุณไป พรุ่งนี้คุณต้องไปบ้านเพื่อนสมัยเรียนของฉันด้วยกันนะคะ ตอนไปช้อปปิ้งกับอาจารย์สวี่รุ่ย บังเอิญเจอเพื่อนสมั ยปริญญาโทที่แต่งงานแล้ว เขาชวนเราไปเที่ยวที่บ้านพรุ่งนี้”
เฉินช
