างได้ยินแล้วพยักหน้า “ได้ครับ”
ฉินเยว่มองเฉินชางที่เหมือนหนอนขี้เกียจ พูดอย่างขึ้งโกรธ “พรุ่งนี้คุณแต่งตัวให้มีชีวิตชีวาหน่อยนะคะ! แสดงด้านที่หล่อที่สุดของคุณออกมา!”
เฉินชางชะงัก “ทำไมล่ะครับ”
ฉินเยว่เท้าเอว “ไม่ได้เพราะอะไรค่ะ แค่ต้องหล่อ! ฉันกะว่าพรุ่งนี้จะใส่กระโปรงตัวนั้น ตอนนี้กระโปรงก็โดนตัดไปแล้ว โธ่เอ๊ย!”
ฉินเยว่พูดจบก็จ้องเฉินชางเขม็งแวบหนึ่ง ก่อนจะพลิกตัวม้วนผ้าห่มเข้านอนครั้งนี้ไม่คุยกันทั้งคืนเลยจริงๆ
เฉินชางนอนขดอยู่ในมุมผ้าห่ม ท่าทางดูน่าสงสาร
เช้าวันถัดมา เฉินชางแต่งตัว ขับรถพาฉินเยว่ไปที่บ้านเพื่อนสาว
เฉินชางรู้สึกว่า การพบปะของผู้หญิงจะต้องงานเลี้ยงที่น่าเบื่ออย่างแน่นอน
เมื่อคิดแบบนี้ ก่อนไปเฉินชางจึงดาวน์โหลดวิทยานิพนธ์หลายฉบับไว้ในโทรศัพท์มือถือ ไปถึงจะได้อ่าน
คิดไม่ถึงว่าเพื่อนสมัยเรียนของฉินเยว่จะเป็นเศรษฐีนีคนหนึ่ง อาศัยอยู่ในคฤหาสน์เดี่ยวหลังหนึ่ง
ตอนนี้ด้านในก็มีคนอยู่มากมายแล้ว ดูเหมือนว่างานเลี้ยงในวันนี้ไม่ได้เชิญแค่ฉินเยว่
เห็นฉินเยว่กับเฉินชางเดินมาด้วยกัน หญิงสาวที่แต่งตัวถือว่าแฟชั่นคนหนึ่งก็พาชายรูปหล่อรูปร่างสูงใหญ่คนหนึ่งเดินออกมา พอเห็นฉินเยว่ควงแขนเฉ
