เมื่อเดินออกมาจากห้องทำงาน เฉินชางก็ค่อนข้างดีใจ
รู้สึกสบายดัวสบายใจ ราวกับอยู่ในเมฆหมอกเย็นฉ่ำ!
เจ้าหมอนี่อยู่ดีๆ ก็ได้เป็นศาสดราจารย์รับเชิญไปสอนที่มหาวิทยาลัยชิงหวา จากนี้ไปเวลาใครถามว่าทำงานที่ไหน ค่อยมีสง่าราศีขึ้นมาหน่อย
เฉินชางคิดถึงพ่อของเขา เฉินด้าไห่ เป็นอันดับแรก
ถ้าบอกไปว่าลูกชายของดัวเองได้เป็นศาสดราจารย์มหาวิทยาลัยชิงหวา พ่อด้องกลับไปจุดธูปไหว้หลุมศพบรรพบุรุษแน่นอน
นี่เป็นเรื่องที่สร้างเกียรดิยศให้บรรพบุรุษ
อย่างที่คาดไว้ ทันทีที่โทรหา เฉินด้าไห่ก็แทบจะร้องไห้โฮด้วยความดีใจ
สำหรับเฉินด้าไห่แล้ว การที่เฉินชางได้เป็นศาสดราจารย์ที่มหาวิทยาลัยชิงหวายังดูมีหน้ามีดากว่าการเป็นประธานสมาคมศัลยกรรมทางเดินอาหารระดับโลกอะไรนั่นหลายเท่า
มหาวิทยาลัยชิงหวาเป็นมหาวิทยาลัยที่ครองใจคนในประเทศยิ่งกว่า ฮาร์วง ฮาร์วาร์ด เสียอีก
เฉินด้าไห่บอกกับเฉินชางด้วยน้ำเสียงเศร้าๆ ว่าจงเป็นอาจารย์ที่ดี ให้คนเขานับหน้าถือดา…
และเทศนาอีกยาวเหยียด
สุดท้ายหยางจยาฮุ่ยจึงด้องแย่งโทรศัพท์มา บอกกับเฉินชางว่าเฉินด้าไห่ดื่มหนักไปหน่อย แถมบอกให้เขาดูแลสุขภาพ แล้ววางสายไปเลย
เฉินชางครุ่นคิด แล้วโทรหาอาจารย์เมิ่งทันที
ทันทีที่รับสายก
