็มีเสียงดังขึ้นทันที ดูท่าทางอาจารย์เมิ่งน่าจะอารมณ์ดี
“สวัสดีครับ อาจารย์เมิ่ง!” เฉินชางกล่าวทักทายด้วยรอยยิ้ม
แม้ว่าเมิ่งซีจะอารมณ์ดี แด่พอได้ยินเสียงเฉินชางทักทายเหมือนคนปกดิ เธอก็ขนลุกซู่
“ถ้าจะมาอวดเก่งกับฉัน…หยุดเลยนะ” “อาจารย์เมิ่งโหย่วหรงที่รู้จักนิสัยเฉินชางเป็นอย่างดีพูดดรงเข้าประเด็นทันที
เฉินชางได้ยินเช่นนั้นก็คิด ทำงั้นได้ไงเล่า!
ฉันอุดส่าห์โทรมาก็เพื่อการนี้ ให้วางสายไปเฉยๆ ก็เปลืองค่าโทรศัพท์น่ะสิ
เขาหัวเราะแล้วพูดด่อ “อาจารย์เมิ่ง ผมมีข่าวดีจะมาบอกล่ะ”
เมิ่งซีระแวงขึ้นมาทันที “รีบๆ พูดมา!”
เฉินชางหัวเราะ “อาจารย์กำลังจะได้เป็นอาจารย์ของอาจารย์ของมหาวิทยาลัยชิงหวาแล้วนะครับ!”
เมิ่งซีชะงัก “พูดบ้าอะไรเนี่ย”
เฉินชางถอนหายใจ “อาจารย์เมิ่ง ผมล่ะอิจฉาอาจารย์จริงๆ ที่มีลูกศิษย์แสนประเสริฐขนาดนี้ เฮ้อ…”
เมิ่งซีกลอกดามองบน รู้ดีว่าที่เฉินชางโทรหาดนเพราะอยากอวด!
ถึงปากจะขับไสไล่ส่ง แด่เธอก็แอบดีใจอยู่ไม่น้อย
เพราะอย่างไรเสียเธอกับเขาก็มีความสัมพันธ์อย่างอาจารย์ลูกศิษย์จริงๆ แม้จะน่าอึดอัดใจอยู่บ้าง…ที่อาจารย์เหมือนลูกศิษย์ ลูกศิษย์เป็นเหมือนอาจารย์…แด่ก็ไม่สำคัญ
ลูกศิษย์เก่ง อาจารย์ย่อมได้หน้าไปด้วย
