ไว้หลายเรื่อง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องส่วนตัว ตอนเฉินชางมาใหม่ๆ แม้แต่บ้านที่อยู่ก็พี่สวีนี่แหละที่ช่วยหา
เธอมีลูกชายคนหนึ่ง ปีนี้เพิ่งอายุหกขวบ เป็นวัยที่กำลังชอบของเล่น
สวีอ้ายชิงยิ้ม
ตอนนี้ใกล้เลิกงานแล้ว เฉินชางเองก็รีบมาให้ทันเที่ยง
หลังจากสวีอ้ายชิงเห็นของขวัญก็ยิ้มขอบคุณ “เขาจะต้องชอบมากแน่เลยค่ะ ขอบคุณนะคะ เสี่ยวเฉิน”
ตอนนี้จางหย่วนและเหล่าหม่าที่อยู่เวรกำลังดูบอล ในโทรศัพท์มือถือเปิดการแข่งขันฟุตบอล
“คาวาย เลียวนาร์ด มือใหญ่จริงๆ เลย!” จางหย่วนอดพูดไม่ได้
เหล่าหม่าพลันพูดว่า “มือใหญ่ก็อาจจะหมายถึงปลายนิ้วอ้วนนี่แหละ!”
จางหย่วนพยักหน้า “อืม ว่าไม่ได้เชียว นักกีฬาหลายคนล้วนเป็นกลุ่มอาการมาร์แฟน…”
สิ้นเสียง เหล่าหม่าเขม็งใส่จางหย่วนทีหนึ่ง
จางหย่วนแลบลิ้นอย่างทะเล้น ก่อนจะรีบหยุดการหารือนี้ไป
ส่วนเฉินชางเห็นสีหน้าของสวีอ้ายชิงเปลี่ยนไปอย่างชัดเจน
