ยยิ้ม ไม่ได้ยืนกรานต่อ
อวี๋หย่งกังพยักหน้าพูด “ก็จริงครับ เป็นหัวหน้าไม่เหมือนเป็นหมอทั่วไป คุณเป็นที่พึ่งของทุกคน ถ้าไม่มีความสามารถจริงๆ จะรู้สึกไม่มั่นคงจริงๆ ครับ ตอนผมอยู่โรงพยาบาลเขตทหา าร ครั้งแรกที่พาทีมออกไปปฏิบัติภารกิจ ทำอะไรไม่ถูกเลย เพราะตอนนั้นอยู่แอฟริกา มีโรคต่างๆ มากมาย เป็นช่วงเวลาที่ไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต”
หลังจากพูดจบ อวี๋หย่งกังไม่ได้พูดถึงประเด็นตึงเครียดนี้ต่อ พลันยิ้มพูด “ออกไปครั้งนี้ได้ผลเก็บเกี่ยวอะไรกลับมาไหมครับ”
เฉินชางคิดๆ แล้วพูดว่า “ครับ ผลเก็บเกี่ยวถือว่าไม่น้อยเลย ติดตามผู้อำนวยการกลุ่มหนึ่ง ได้เรียนรู้หลายอย่างเลยครับ”
ที่เฉินชางพูดเป็นความจริง ครั้งนี้ เขาถือว่าผลเก็บเกี่ยวมหาศาลจริงๆ!
เขาเองยังคิดไม่ถึงว่า การท่องเที่ยวที่ตอนแรกจะถือเป็นการฮันนีมูน กลับกลายเป็นการไปแลกเปลี่ยนความรู้
หลังจากพูดคุยกันเสร็จก็แยกย้ายกลับห้องทำงาน
เฉินชางซื้อขนมและของที่ระลึกมามากมาย
ราคาไม่แพง แต่ก็มีความหมาย
เฉินชางหยิบของเล่นทรานส์ฟอร์เมอร์สออกจากกระเป๋ายื่นให้สวีอ้ายชิง “พี่สวีครับ นี่ของขวัญที่ให้น้องครับ”
สวีอ้ายชิงช่วยเฉินชาง
