แล้วครับ”
อวี๋หย่งกังนึกบางอย่างขึ้นได้ “เสี่ยวเฉิน ถ้าอย่างนั้น คุณอยู่โรงพยาบาลเราต่อไหมครับ ให้คุณดูแลทีมมือฉมัง”
คำพูดนี้ทำให้ทุกคนอึ้งงันไป!
เหอจื้อเชียนได้ยินแล้วตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว “ถ้าคุณมาแผนกศัลยกรรมทั่วไป คุณมาเป็นรองหัวหน้าได้เลย รออีกไม่กี่ปีก็ได้เป็นหัวหน้าแล้ว!”
หม่าเยว่ฮุยเบิกตาโพลงทันที “เดี๋ยวๆๆๆ…เหล่าอวี๋ เขาเป็นหัวหน้าทีม แล้วผมเป็นอะไร”
อวี๋หย่งกังพลันพูดว่า “คุณเหรอ คุณพิจารณาตัวเองหน่อยเถอะ…”
หม่าเยว่ฮุยจนคำพูด “คุณมันได้ของใหม่ลืมของเก่านะ”
ทุกคนอดขำไม่ได้
ทว่าพูดตามจริง ทุกคนล้วนอยากให้เฉินชางอยู่ต่อ
เฉินชางพูดขึ้นว่า “ผมเอาของฝากมาให้ทุกคนด้วย อยู่ในห้องทำงานครับ”
เพิ่งสิ้นเสียง เหล่าหม่าก็หายแวบไปเลย…
อวี๋หย่งกังและเหอจื้อเชียนมองเฉินชาง “เสี่ยวเฉิน คุณลองคิดดูก่อนไหมครับ”
เฉินชางส่ายหน้า “อาจจะไม่ใช่เร็วๆ นี้ครับ งานที่เมืองอันหยางก็ต้องการผม อาจจะออกมาไม่ได้ในเวลาอันสั้น มาเมืองหลวงครั้งนี้ก็เพื่อเรียนทักษะ ไม่อย่างนั้นกลับไปเป็นหัวหน้า าแล้วรู้สึกไม่มั่นคง!”
ทุกคนได้ยินคำพูดของเฉินชางต่างเผยรอ
